“พี่หวย ไม่สะดวกเหรอ?” หวังเวยเห็นลู่จิ่งหวยเงียบไป จึงถามอย่างร้อนใจ
ถ้าพลาดโอกาสคืนนี้ไป ก็คงยากจะหาโอกาสเข้าใกล้ลู่จิ่งหวยได้อีก หวังเวยจึงไม่ยอมแพ้และไม่อยากล้มเลิก
เธอเดาว่าสามีภรรยาลู่เฉิงโจวต้องมีรถของตัวเองแน่
ขอแค่ได้อยู่กับลู่จิ่งหวยตามลำพัง เธอก็มั่นใจว่าจะคว้าผู้ชายคนนี้มาได้
ในสายตาของหวังเวย ผู้ชายยิ่งรวยก็ยิ่งเจ้าชู้
ยิ่งผู้ชายที่ภายนอกดูเป็นคนเคร่งขรึม พอปิดประตูแล้วกลับยิ่งเล่นพิเรนทร์กว่าใคร
ส่วนเรื่องปรนนิบัติผู้ชาย เธอทั้งมีประสบการณ์และมั่นใจในตัวเอง
ลู่จิ่งหวยปวดหัวจนแทบระเบิด หวังเวยนี่ทำไมถึงตื๊อเหมือนหมาบ้าไม่ยอมปล่อยกันนะ?
เขากำลังกลุ้มว่าจะหาข้ออ้างอะไรปฏิเสธดี ก็ได้ยินเจียงเหยียนพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า
“คุณน้าหวัง สะดวกสิคะ คุณน้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่าของพ่อฉัน ต่อให้ไม่สะดวกก็ต้องสะดวกแล้วล่ะ อีกอย่างคุณน้าก็ถามทางไว้แล้ว พวกเราไปทางเดียวกันพอดี”
หวังเวยยิ้มเจื่อน ๆ ฟังแล้วทำไมรู้สึกแปลก ๆ ก็ไม่รู้
【ยัยดอกบัวขาวหน้าไม่อาย ถึงขั้นสืบมาหมดแล้วว่าตระกูลลู่อยู่ที่ไหน สมกับที่เตรียมตัวมาอย่างดีจริง ๆ】
【ผู้หญิงคนนี้แสดงออกชัดขนาดนี้แล้ว พ่อสามีคงไม่ได้ดูไม่ออกหรอกนะว่าเจ้าหล่อนกำลังยั่วเขาอยู่】
【คนแก่กล้าจริง ๆ นะ ถึงได้หน้าด้านเข้าหาผู้ชายต่อหน้าลูกชายเขาแบบนี้】
ลู่เฉิงโจวหันไปมองพ่อที่แกล้งเมา แล้วแอบออกแรงบีบแขนอีกฝ่าย
ลู่จิ่งหวยเจ็บแขนจี๊ด แต่ไม่กล้าแสดงอาการออกมา คนแก่ได้แต่ขมขื่นอยู่ในใจ
เขารู้ว่าลูกชายกำลังเตือน ถ้ากล้าทำอะไรที่ผิดต่อภรรยา ก็มีเรื่องให้ทุกข์ทรมานอีกเยอะ