เจียงเหยียนมองคนที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า พลางหัวเราะเยาะ
“อะไรคะ ประธานเจียงก็อยากช่วยลูกสาวเล่นแง่ด้วยเหรอ? แพ้แล้วรับไม่ได้ขนาดนี้ ตอนลูกสาวคุณพนันกับฉัน ทำไมไม่ห้ามล่ะ?”
เจียงเทาถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงแล้วเกลี้ยกล่อม “เหยียนเหยียน ที่นี่คือตระกูลฟู่ มีเรื่องอะไรกลับไปคุยกันที่บ้านเถอะ ทำแบบนี้คนตระกูลฟู่จะคิดว่าเธอมาหาเรื่อง รีบปล่อยชิงหย่าได้แล้ว”
พูดจบเจียงเทาก็คิดจะเข้าไปดึงเจียงเหยียนออก แต่กลับถูกมือข้างหนึ่งคว้าไว้
เสียงเย็นเยียบของลู่เฉิงโจวดังขึ้น “ประธานเจียงคิดว่าภรรยาผมรังแกง่ายหรือไง? ภรรยาผมถูกตระกูลเจียงไล่ออกจากบ้านไปแล้ว ยังกล้าพูดเรื่องกลับบ้านอีกเหรอ? บอกผมสิว่าจะกลับบ้านไหน?”
ข้อมือของเจียงเทาถูกลู่เฉิงโจวบิดจนเจ็บปวดรวดร้าว
เขาร้องโอดโอยพลางดิ้นขัดขืน “ลู่เฉิงโจว เจียงเหยียนเป็นเด็กที่ฉันเลี้ยงมา อย่างน้อยฉันก็เป็นพ่อตาคุณครึ่งคน คุณปฏิบัติกับผู้ใหญ่แบบนี้เหรอ? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
ลู่เฉิงโจวได้ยินแล้วก็ยิ่งโมโห แอบออกแรงเพิ่มอีก
“พ่อตาเหรอ? คุณคู่ควรด้วยหรือ? คนเขาว่ากันว่าเสือยังไม่กินลูกตัวเอง แล้วตระกูลเจียงล่ะ พอลูกสาวแท้ ๆ กลับมา ก็ไล่ลูกบุญธรรมออกจากบ้าน”
“พวกคุณเป็นฝ่ายตัดขาดกันเองแท้ ๆ แต่กลับยังมาหาเรื่องภรรยาผมครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันบอกไว้เลย วันนี้ถ้าหลินชิงหย่าไม่ขอโทษภรรยาผม ก็อย่าหวังว่าจะได้ลุกขึ้น!”
จังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนร้องขึ้นว่า “คุณย่าฟู่มาแล้ว”
หลินชิงหย่าได้ยินดังนั้นก็กลอกตา ก่อนจงใจตะเบ็งเสียงร้องลั่น “คุณย่าคะ ช่วยด้วย ขอให้คุณย่าช่วยตัดสินให้หนูด้วยค่ะ เจียงเหยียนเป็นบ้าไปแล้ว คุณย่าคะ รีบไล่ผู้หญิงบ้าคนนี้ออกไปเถอะค่ะ อย่าให้มาทำลายงานเลี้ยงวันเกิดของคุณย่าเลย”