“ลูกคนรอง แม่ยังรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เลย ลูกช่วยหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเพิ่มอีกสักสองสามคน ให้ไปเฝ้าหน้าห้องพี่ชายลูกได้ไหม” ฉินอ้าวเสวี่ยหันไปพูดกับลู่เฉิงโจวอีกครั้ง
“ไม่ได้ครับ” เจียงเหยียนรีบห้าม “แม่คะ ถ้าทำแบบนั้น คุณซูจะคิดยังไงคะ?”
【ให้คนไปเฝ้ากันตั้งเยอะ แล้วจะล่อให้งูออกจากรูได้ยังไงล่ะ?】
【ต่อให้ไม่มีโอกาส เราก็ต้องสร้างโอกาสให้ซูอวี่เวย พอถึงตอนนั้นค่อยจับเธอให้ได้คาหนังคาเขาก็พอ】
【ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องรีบออกไปซื้อกล้องวงจรปิด แล้วเอาไปซ่อนไว้ในห้องพี่ใหญ่ ถึงตอนนั้นจะได้ใช้เป็นหลักฐานส่งให้ตำรวจ】
ลู่เฉิงโจวคว้าตัวเจียงเหยียนที่กำลังจะลุกพรวดขึ้นมาไว้
เขาปลอบแม่ว่า “แม่ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ แค่ติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องพี่ใหญ่ก็พอ”
เจียงเหยียนตบไหล่ลู่เฉิงโจวเบา ๆ “สามี วิธีนี้ดีเลย แค่จัดคนคอยดูภาพจากกล้องไว้ด้วยก็พอ บ้านเรามีคนตั้งเยอะ ถ้าพี่ใหญ่เกิดอันตรายขึ้นมา แค่ร้องเรียก ทุกคนก็รู้แล้ว”
ลู่เฉิงโจวดึงเจียงเหยียนให้นั่งลงอีกครั้ง “ที่คุณพูดมาก็เหมือนกับที่ผมคิดเลย”
【ในนิยาย ซูอวี่เวยแอบฉีดยาพิษไร้สีไร้กลิ่นเข้าไปในสายน้ำเกลือของพี่ใหญ่ตอนที่ไม่มีใครอยู่ การหยดน้ำเกลือเข้าสู่เส้นเลือดต้องใช้เวลา ยาพิษปริมาณน้อยก็ไม่ถึงตาย】
【ถ้าอยากให้ซูอวี่เวยได้รับโทษ ก็ต้องรอให้เธอฉีดยาพิษเข้าไปในสายน้ำเกลือก่อน แล้วค่อยบุกเข้าไปจับ พอถึงตอนนั้นหลักฐานกับตัวคนร้ายก็อยู่ครบ ต่อให้เธอแก้ตัวก็ไร้ประโยชน์】
พอได้ยินเสียงในใจเหล่านั้น ฉินอ้าวเสวี่ยก็หันไปหาพ่อบ้านทันทีแล้วพูดว่า
“พ่อบ้านหลี่ ทำตามที่ลูกคนรองกับลูกสะใภ้คนรองบอกนะ จำไว้ว่าเรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ อย่าให้คนอื่นรู้ โดยเฉพาะซูอวี่เวย”