ลู่เฉิงโจวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เรื่องง่ายนิดเดียว อย่างที่เขาว่ากันว่าเห็นกับตาถึงจะเชื่อ แค่ให้ซูอวี่เวยเห็นกับตาว่าพี่ใหญ่มีสัญญาณว่าจะฟื้นก็พอ เดี๋ยวรอดูเรื่องสนุกได้เลย”
เจียงเหยียนเหมือนจะเดาออกว่าลู่เฉิงโจวคิดจะทำอะไร
หลังจากเธอลุกไปล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ลู่เฉิงโจวก็พาเธอมาที่ห้องของลู่เฉิงเหล่ย
ฉินอ้าวเสวี่ยกับฉินเจิ้งกำลังนั่งดื่มชาอยู่ด้านใน
ลู่เฉิงโจวบอกพ่อบ้านหลี่ว่า “พ่อบ้านหลี่ รบกวนไปพาซูอวี่เวยกับตงตงมาที่นี่หน่อย”
พ่อบ้านหลี่รับคำแล้วหันหลังออกไป
ฉินอ้าวเสวี่ยมองลูกชายคนรองอย่างสงสัย ก่อนถามว่า “ลูกสอง เราไม่ได้กำลังระวังซูอวี่เวยอยู่เหรอ เรียกเธอมาทำไม?”
ลู่เฉิงโจวตอบว่า “แม่ครับ ผมกำลังจะล่อให้งูออกจากรู เดี๋ยวแม่ก็รู้เอง”
พูดจบ ลู่เฉิงโจวก็เดินไปข้างเตียงของพี่ชาย ก้มลงพูดว่า “พี่ใหญ่ ถ้าได้ยินที่ผมพูด ขยับนิ้วสักหน่อยนะครับ”
พูดจบ ลู่เฉิงโจวก็รีบหันไปมองมือของลู่เฉิงเหล่ยทันที
นิ้วของลู่เฉิงเหล่ยขยับจริง ๆ ด้วย
ลู่เฉิงโจวคิดในใจว่า สำเร็จแน่
เขาพูดกับลู่เฉิงเหล่ยต่อว่า “พี่ใหญ่ ต่อไปผมจะบอกเรื่องที่น่าตกใจให้พี่ฟัง พี่ต้องตั้งสติให้ดี ตอนนั้นมีคนวางยาในเครื่องดื่มพี่ที่คลับ แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งช่วยพี่ไว้ เธอคลอดลูกชายให้พี่คนหนึ่ง”
“แต่ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ซูอวี่เวยพี่สาวแท้ ๆ ของเธอจับเธอขังไว้ แล้วสวมรอยพาเด็กมาหาพวกเราเพื่ออ้างความเป็นญาติ ผมให้ผู้ช่วยโจวตรวจพิสูจน์แล้ว เด็กคนนั้นเป็นลูกชายของพี่จริง ๆ”