ฉินอ้าวเสวี่ยรอให้ลูกชายพูดจบก่อนเสริมว่า:
“คุณซู ที่ลูกชายคนรองของฉันพูดก็เป็นสิ่งที่ฉันอยากพูดเหมือนกัน อีกอย่าง อย่าเอาเด็กมาอ้าง ถ้าคุณหวังดีกับเด็กจริง ๆ ก็ควรจัดการดูแลเขาให้ดี อย่างน้อยก็หาเสื้อผ้าที่พอดีตัวให้เขาสักชุด”
“คุณใส่ใจเรื่องแต่งตัวของตัวเองดีนี่ ถ้าแบ่งความใส่ใจให้เด็กบ้างก็คงดี นี่ต่างหากคือสิ่งที่แม่ควรทำ”
ใบหน้าของซูอวี่เวยแดงก่ำ
เธอกลัวคนตระกูลลู่จะจับพิรุธได้ จึงรีบแก้ตัวว่า “คุณผู้หญิง ไม่ใช่ว่าฉันไม่ซื้อเสื้อผ้าให้เด็กนะคะ แต่เขาโตเร็ว เสื้อผ้าใส่ได้ไม่นานก็เล็กแล้ว ชุดที่ตงตงใส่อยู่ก็เพิ่งใส่ไปไม่กี่ครั้งเองค่ะ”
“อีกอย่าง เพื่อเลี้ยงดูเขา เงินเก็บของฉันก็หมดเกลี้ยงแล้ว ต่อให้เป็นแม่บ้านเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีวัตถุดิบก็ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ”
【พูดจาเหมือนคนไม่มีทางเลือกจริง ๆ เลยนะ】
【พวกแม่ลูกทำกับแม่แท้ ๆ ของตงตงเหมือนเป็นเครื่องดูดเลือด บังคับให้ซูอวี่ถงทำงานเลี้ยงทั้งบ้าน เงินที่ซูอวี่ถงหามาอย่างยากลำบากก็ถูกพวกเธอเอาไปผลาญจนหมด!】
【น่าสงสารซูอวี่ถง ตอนท้องแก่ยังต้องขี่รถส่งอาหาร ตั้งใจเก็บเงินค่านมกับค่าเลี้ยงดูไว้ให้ลูก แต่สุดท้ายกลับถูกพี่สาวแท้ ๆ ใจร้ายคนนี้ขโมยไป แล้วยังโกหกว่าโจรขึ้นบ้านอีก】
【เดิมทีซูอวี่ถงตั้งใจจะเลี้ยงลูกเองอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจู่ ๆ ลู่เฉิงเหล่ยจะเกิดเรื่อง ซูอวี่ถงแอบไปเยี่ยมลู่เฉิงเหล่ยที่โรงพยาบาล แต่กลับถูกซูอวี่เวยเห็นเข้า】
【ซูอวี่เวยฉลาดจริง ๆ สงสัยทันทีว่าลู่เฉิงเหล่ยเป็นพ่อของเด็กหรือเปล่า พอกลับบ้านก็ลองหยั่งเชิงน้องสาวโง่ ๆ อย่างซูอวี่ถง สุดท้ายซูอวี่ถงก็เล่าออกมาหมด】