ซูอวี่เวยเข้ามาในห้องแล้วไม่ลืมล็อกประตูจากด้านใน ป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาขัดขวางแผนดี ๆ ของเธอ
เมื่อแน่ใจว่าประตูล็อกแล้ว เธอก็เดินไปที่เตียงของลู่เฉิงเหล่ย
ก้มมองคนที่นอนอยู่บนเตียง
“ลู่เฉิงเหล่ย อย่าโทษฉันเลย ถ้าจะโทษก็โทษตัวเองที่โชคไม่ดี เธอมาขวางทางทำเงินของฉัน ฉันก็เลยจำเป็นต้องส่งเธอไปตาย ไม่ต้องห่วงนะ หลังจากเธอตายแล้ว ฉันจะกลับไปส่งน้องสาวฉันไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ ให้พวกเธอได้เดินทางไปปรโลกด้วยกัน”
“ส่วนตงตงลูกชายของพวกเธอ ฉันจะเลี้ยงดูเขาอย่างดีเหมือนลูกแท้ ๆ ต่อไปฉันยังต้องพึ่งเขาช่วยให้ได้ทรัพย์สินของตระกูลลู่มา เพราะงั้นฉันไม่ปล่อยให้เขาลำบากแน่”
ซูอวี่เวยยกเข็มฉีดยาในมือขึ้นแล้วพูดว่า “พอยานี่ถูกฉีดเข้าไปในร่าง เธอก็จะตายเหมือนหลับไป ไม่เจ็บปวดอะไรเลย”
“ลู่เฉิงเหล่ย ไปตายซะ!”
พูดจบ ซูอวี่เวยก็ยกมือฉีดยาจากหลอดเข้าไปในขวดน้ำเกลือ
ลู่เฉิงโจวที่กำลังดูภาพจากกล้องวงจรปิดกระโดดลุกจากเก้าอี้ พุ่งออกจากห้องหนังสือไปยังห้องของลู่เฉิงเหล่ย
เมื่อวิ่งมาถึงหน้าห้อง เขาก็ยกขาเตะประตูอย่างแรง
แรงมหาศาลกระแทกประตูเปิดออกในพริบตา
ทำเอาซูอวี่เวยที่กำลังฉีดยาตกใจสะดุ้ง
ลู่เฉิงโจวพุ่งไปถึงข้างเตียงในไม่กี่ก้าว คว้าแขนซูอวี่เวยมาบิดไพล่หลัง แล้วกดตัวเธอไว้กับกำแพง
ซูอวี่เวยเจ็บจนร้องโอดโอย
เจียงเหยียนตามฉินเจิ้งบุกเข้ามาในห้อง ไม่นานฉินอ้าวเสวี่ยกับพ่อบ้านก็เข้ามาด้วย
ฉินเจิ้งรีบปิดสายน้ำเกลือ แล้วดึงเข็มออกจากหลังมือของลู่เฉิงเหล่ย
ซูอวี่เวยมีสีหน้าทั้งตกตะลึงและงุนงง