“ปัง!”
เสียงฟันฉับหนักหน่วงดังขึ้น ดาบกระดูกฟาดลงบนเกราะหวายอย่างจัง
หมู่ยืนมั่นคง แม้ต้องรับการฟันอย่างรุนแรง ร่างก็ยังยืนนิ่งอยู่กับที่
เมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทกตรงท้อง หมู่ก็แอบด่าเสอหยานในใจ ไอ้เจ้านี่คิดจะฟันเขาให้ตายจริง ๆ ถึงได้ลงแรงขนาดนี้
เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงไม่รู้สึกเจ็บเลย?
หมู่รีบลืมตาขึ้น มองไปยังเกราะอก
เห็นเพียงรอยฟันจาง ๆ ทิ้งไว้บนเกราะ พอมองให้ดีแล้วก็พบว่าไม่มีเส้นหวายแม้แต่เส้นเดียวที่ถูกฟันขาด
เรื่องนี้แตกต่างจากที่เขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง
ต้องรู้ก่อนว่าการฟันครั้งนี้ของเสอหยาน อย่างไรก็ต้องออกแรงไปแปดถึงเก้าส่วน ที่ไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดก็เพราะกลัวควบคุมทิศทางของดาบกระดูกไม่ได้
แต่ถึงอย่างนั้น หากใครโดนฟันเข้าก็ต้องตาย!
นี่คือเหตุผลที่เขาไม่อยากให้เผ่าพันธุ์งูมาทดสอบ
ในฐานะที่เป็นเผ่าพันธุ์งูเหมือนกัน เขาย่อมรู้ดีว่าพละกำลังของเผ่าพันธุ์งูน่าสะพรึงเพียงใด
แต่หลังจากโดนฟันอย่างรุนแรงถึงเพียงนี้ เขากลับยังมีชีวิตอยู่ แถมไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย
ถ้าจะว่ามีอะไรเกิดขึ้น ก็คงเป็นตอนที่เสอหยานฟันเกราะหวายเมื่อครู่ แรงสั่นสะเทือนจากเกราะหวายกระแทกโดนตัวเขา
แต่ด้านในเกราะหวายมีหนังสัตว์หนา ๆ รองอยู่ชั้นหนึ่ง
เมื่อเกราะหวายสะท้อนแรงกลับมา สิ่งที่ร่างกายเขาสัมผัสคือหนังสัตว์ จึงไม่อาจทำให้เขาบาดเจ็บได้เลย
พอรู้ว่าตัวเองไม่เป็นอะไร หมู่ก็หันไปมองเสอหยานที่กำลังยืนอึ้งทันที
“ไอ้เจ้านี่ยังคิดจะฟันข้าให้ตายอีกหรือ? เจ้าไม่ได้กินข้าวมาหรืออย่างไร หรือว่าไม่ไหวแล้ว แรงแค่นี้เองหรือ!”
หมู่รู้สึกว่ายังยั่วโมโหไม่พอ จึงยื่นหน้าเข้าไปประชิดแล้วเยาะเย้ยหนักกว่าเดิม
“อ้อ จริงสิ เจ้าไม่ไหวมาตลอดอยู่แล้ว! ตอนนั้นเสอลีถึงได้เห็นว่าเจ้าไม่ไหว แล้วมาอยู่กับข้า!”