เจียงหยางมองหลินอย่างตื่นตะลึง จากนั้นก็หันไปมองซีที่กำลังกอดเขาอยู่ตรงหน้า
“หยาง ตาค้างไปแล้วใช่ไหม?” ซีพูดพลางยิ้มกริ่ม
เจียงหยางตาค้างจริง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่า หากถูกหางของเผ่าพันธุ์งูรัดไว้ ก็ไม่มีทางแกะออกได้
ถ้าแกะไม่ออก เช่นนั้นคืนนี้ซีก็ต้องรัดเขาไว้ตลอดเลยหรือ?
ไม่ได้...
ถึงฉันจะเป็นคนหื่นกาม แต่ซียังเป็นเด็กอยู่นะ!
บางเรื่องทำไม่ได้จริง ๆ หากทำลงไปมีหวังถูกฟ้าผ่า
“ซี ลงมาได้ไหม เรามาคุยกันดี ๆ เถอะ”
“ไม่ลง!” ซีทำแก้มป่อง “คืนนี้หนูจะนอนกับหยาง แล้วจะเป็นผู้หญิงของหยาง!”
“เดี๋ยวก่อน เจ้าชอบฉันตรงไหน ฉันแก้ให้ดีไหม?”
“หมอผู้วิเศษดีที่สุด ไม่ต้องแก้”
ซีโอบคอเจียงหยางไว้แน่น ไม่ยอมคลายหางออกแม้แต่น้อย
“ถ้าเจ้ายังไม่ลงมา ฉันจะตีเจ้าแล้วนะ”
เจียงหยางจนปัญญากับสาวเผ่างูตัวน้อยคนนี้ ทำได้เพียงข่มขู่เท่านั้น
“ตีก็ตีสิ ถึงตีข้าตาย ข้าก็ไม่ปล่อยมือ!”
พอนิสัยดื้อรั้นของซีปะทุขึ้นมา นางก็อาละวาดอยู่ในอ้อมแขนเจียงหยาง หางที่พันรอบเอวเขาก็รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เจียงหยางจึงขอความช่วยเหลือจากหลิน
ด้วยนิสัยของซีแล้ว ต่อให้ตีอย่างไรก็คงไม่ยอมปล่อยแน่นอน
แต่หลินก็เป็นเพียงหญิงสาวอายุสิบแปดปี เมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้ นางก็ยังคิดวิธีไม่ออกชั่วขณะ
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังลำบากใจ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากอีกด้าน
“หยาง พาซีไปที่ข้าด้วยเถอะ คิดว่าเจ้าตัวเล็กคงแค่อยากหาใครสักคนนอนด้วยเท่านั้น”
หยวนเดินเข้ามาช้า ๆ แล้วยื่นมือไปลูบหัวซีเบา ๆ