ทางตะวันออกของป่า ภายในเผ่าหูเสือ
ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงเหนือสันเขา แสงสว่างในป่าค่อย ๆ มืดสลัว
“อ๊าก!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธดังก้องขึ้นในกระโจมหลังใหญ่แห่งหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตวาดด่าราวสัตว์ป่า
“ข้าเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำอะไร ปกติก็เอาแต่มัวเมากับสตรี บัดนี้แม้แต่พวกกบฏกลุ่มเดียวก็ยังจัดการไม่ได้!”
บรรยากาศในกระโจมอึมครึมยิ่ง อากาศเย็นเยียบราวกับทำให้หายใจไม่ออก ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากในเวลาเช่นนี้ เกรงว่าเพียงพูดออกมา ศีรษะอาจระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ
“น่าชัง น่าชัง...”
หูเสือชายตนหนึ่งมีโหนกแก้มสูงเด่น เบ้าตาลึกโหล กำลังยืนพึมพำด้วยความโกรธต่อหน้าหูเสือกลุ่มหนึ่งที่คุกเข่าอยู่
หูลี่ในฐานะหมอผีแห่งเผ่าหูเสือ ไม่เคยโกรธถึงเพียงนี้มาก่อน เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันในช่วงไม่กี่วันมานี้แทบทำให้เขาโมโหจนตาย
ถูกทรยศจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดก็แล้วไป ไล่ตามไปก็ยังตามไม่ทัน ตอนนี้หาตัวเจอแล้วกลับยังทำอะไรไม่ได้ เช่นนั้นสู้ไม่ต้องตามหาตั้งแต่แรกเสียยังดีกว่า
“หูเฟิง เจ้ารู้แน่หรือว่าพวกกบฏกลุ่มนี้มีคนรู้วิธีก่อไฟ?”
“หมอผี ข้ามั่นใจ! ค่ายของพวกมันอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ยามค่ำคืนมีแสงไฟส่องสว่าง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่อย่างยิ่ง โดยเฉพาะดวงตาที่มีรอยคล้ำล้อมรอบ คู่นั้นมืดมิดและอำมหิตจนน่ากลัว
พวกคนสมควรตาย แค่ให้พวกเจ้าดูแลสตรีของพวกเจ้าเท่านั้น ถึงกับต้องทรยศกันเลยหรือ?
หากข้าไม่ทำเช่นนี้ แล้วเผ่าจะมีลูกหลานเพิ่มพูนได้อย่างไร?
หากไม่มีลูกหลาน เผ่าจะขยายใหญ่ขึ้นได้อย่างไร?
“ว่ามาสิทุกคน เรื่องนี้จะแก้ไขอย่างไร?”
เขาอยากกำจัดพวกกบฏสมควรตายเหล่านั้นให้สิ้นซากเสียเดี๋ยวนี้