เจียงหยางผู้เป็นจอมจุดไฟเผาหัวใจ เห็นเหยื่อกำลังจะหนี จึงรีบโผเข้าไปกอดฮูซูซูจากด้านหลัง
“ซูซู ข้าพูดจริงนะ พวกเรารวมเผ่ากันเถอะ! ข้าจะดีกับเจ้าและคนในเผ่าของเจ้า!”
เจียงหยางพูดอย่างจริงจัง ตอนนี้หากต้องการรวมเผ่าหูจิ้งจอกเข้าด้วยกัน ก็ต้องจัดการเรื่องฮูซูซูให้เรียบร้อยเสียก่อน
ขอเพียงนางยอมพยักหน้า การรวมเผ่าหูจิ้งจอกก็ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
“หยาง เจ้าอย่าบีบบังคับข้าเลย ข้า... อื้อ อื้อ...”
ทันทีที่ฮูซูซูเอ่ยปาก ริมฝีปากน้อยก็ถูกปิดไว้ หูพับลู่ของนางพลันตั้งชันขึ้น ดวงตาดอกท้อสบเข้ากับดวงตาดำสนิทของเจียงหยาง นางเห็นขนตาที่เรียงเป็นแพอย่างชัดเจน ขณะริมฝีปากขยับก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ส่งผ่านมา
ฮูซูซูรีบร้อนดิ้นรน พยายามหนีให้พ้น
ตนเองกลับถูกเจียงหยางจูบอย่างเอาแต่ใจเสียแล้ว
พอคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของฮูซูซูก็ยิ่งร้อนผ่าว!
ทว่าเจียงหยางไม่เปิดโอกาสให้นาง มือหนึ่งกดท้ายทอยฮูซูซูไว้ บรรพบุรุษเคยกล่าวไว้ว่า เวลาผู้หญิงเป็นเช่นนี้ก็จูบให้จบเรื่องไปเสีย
หากยื้อกันต่อไป มีแต่จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
เพื่อเผ่าแล้ว เขาก็ได้แต่ยอมลำบากตัวเองไปก่อน
เจียงหยางรู้สึกว่ามือน้อยของฮูซูซูกำลังทุบอกตน แต่เขาไม่สนใจ จดจ่ออยู่กับริมฝีปากแดงชุ่มชื้นของนาง ไม่นานมือน้อยของฮูซูซูก็หยุดทุบ ความรู้สึกดิ้นรนค่อย ๆ เลือนหาย แม้แต่ฟันที่ขบแน่นก็คลายออกทีละน้อย...
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เจียงหยางก็ยิ้ม บรรพบุรุษพูดไม่ผิดจริง ๆ จูบให้จบเรื่องก็พอ
ถ้าครั้งเดียวไม่สำเร็จ ก็จูบอีกหลายครั้ง!
ยามนี้ฮูซูซูจากที่ต่อต้านในตอนแรกก็เริ่มเคลิบเคลิ้ม เพลิดเพลิน และตอบรับเจียงหยางอย่างเต็มใจ