“หินดำคือหินสีดำชนิดหนึ่งที่ขุดขึ้นมาจากดิน มันติดไฟได้ ทั้งยังเผาไหม้ได้นานและให้ความร้อนสูง”
เสียงของหยางซายังไม่ทันจางหาย เจียงหยางก็ฉวยมือของนางไว้ แล้วจ้องตรงเข้าไปในดวงตา
“หินนั้นดำสนิททั้งก้อนใช่หรือไม่? หากบีบแรง ๆ จะร่วนเป็นผง กองไว้สักไม่กี่ก้อนก็เผาไหม้ได้นานถึงหนึ่งช่วงตะวันตกดิน หรืออาจนานกว่านั้น ใช่หรือไม่?”
เจียงหยางมองหยางซาด้วยความคาดหวังอย่างยิ่ง หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“เจียงหยาง เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หยางซาประหลาดใจยิ่งนัก “เผ่าเทียนหยางเก็บมันไว้เพราะเผาไหม้ได้นาน จึงคิดจะใช้ให้ความอบอุ่นในฤดูหนาว!”
“นี่คือถ่านหิน ข้าย่อมรู้!”
ใบหน้าของเจียงหยางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หากเป็นดังที่หยางซาบรรยาย ก็ยืนยันได้ว่าเป็นถ่านหินอย่างไม่ต้องสงสัย!
เมื่อมีถ่านหิน ก็สามารถเผาเครื่องปั้นดินเผา หลอมเหล็ก ใช้ให้ความอบอุ่นในฤดูหนาว และเผาปูนขาวได้ ประโยชน์ของมันมีนานัปการ เป็นเชื้อเพลิงชั้นเลิศ
“ถ่านหิน?”
หญิงสาวทั้งสามต่างหันมามองเจียงหยาง ไม่มีใครเข้าใจคำศัพท์ใหม่นี้
“ถ่านหินเกิดจากต้นไม้โบราณที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน ผ่านการสะสมและเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลานาน จนกลายเป็นหินสีดำสนิท เนื้อหนัก และติดไฟได้ ก็คือหินดำที่หยางซาพูดถึงนั่นเอง”
เจียงหยางอธิบายอย่างคร่าว ๆ แล้วถามหยางซาต่อ
“เล่าให้ข้าฟังหน่อย ที่ที่ขุดถ่านหินมีถ่านหินอยู่มากหรือไม่?”
“ข้าไม่รู้” หยางซาส่ายหน้า “แต่ที่นั่นแค่ขุดดินให้ลึกลงไปหน่อย ก็มีหินดำอยู่ข้างใน”
“เจ้าแน่ใจหรือ?”
ดวงตาของเจียงหยางเบิกกว้างขึ้นอีก ที่นั่นอาจเป็นเหมืองถ่านหินแบบเปิด ซึ่งมีชั้นดินปกคลุมอยู่เพียงตื้น ๆ ก็เป็นได้