“หูลี่ วันนี้เจ้าต้องให้คำชี้แจงแก่ข้า!”
“หูสือไม่ฟังคำทัดทานของข้า ทำให้คนเผ่าเขากวางของข้าตายไปสิบเอ็ดคนโดยไม่มีเหตุผล!”
ภายในสำนักเดิมของเผ่าหูเอ่อร์ ลู่เจี้ยนกล่าวตำหนิหูสืออย่างตรงไปตรงมา
หากไม่ใช่เพราะเจ้าคนโง่นี่ก่อเรื่องป่วน เขาคงพาคนกลับมาได้ตั้งนานแล้ว
คงไม่ถูกคนอื่นจูงจมูกให้วิ่งวนอยู่ในป่าเช่นนี้ ทั้งยังพากันบุกเข้าไปในรังสัตว์ร้ายสารพัดแห่ง
หากไม่ใช่เพราะต้องการได้ความรู้จากพ่อมด
ลู่เจี้ยนคงฆ่าหูสือกับหูเสือสองสามคนที่ติดตามมันไปแล้ว โยนทิ้งไว้ในป่าให้สัตว์ร้ายกิน!
“พ่อมด ลู่เจี้ยนพูดเหลวไหลทั้งนั้น พวกเผ่าเขากวางคอยถ่วงขาอยู่เรื่อย ตามไปได้ไม่กี่ก้าวก็ชวนข้าเลิกตาม นี่บั่นทอนขวัญกำลังใจของพวกเรามาก”
“อีกอย่าง การตายของคนเผ่าเขากวางจะมาโทษข้าได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าพวกคนแก่กลุ่มนั้นอ่อนแอเกินไป ทุกคนก็เข้าไปบุกทั้งรังลิง ทั้งรังสัตว์ร้ายสารพัด เหตุใดหูเสือของพวกเราถึงไม่เป็นอะไร มีแต่คนเผ่าเขากวางที่เกิดเรื่อง?”
“นี่แสดงว่าเผ่าเขากวางอ่อนแอเกินไป แก่แล้วก็ควรฝังลงดินเสีย!”
“หูสือ เจ้า...”
“เจ้าอะไร ก็พวกเจ้าอ่อนแอเกินไปนั่นแหละ!”
“...”
“พอแล้ว เลิกทะเลาะกันได้แล้ว”
หูลี่เอ่ยปากขัดจังหวะการโต้เถียงของทั้งสอง
เขาฟังจนเบื่อแล้ว
ทั้งสองคนล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ ไล่ตามเผ่าหูจิ้งจอกมาตั้งนาน กลับจับไม่ได้แม้แต่คนเดียว
เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบลง หูลี่ก็หันไปมองลู่เจี้ยนกับหูสือ
“ที่พวกเจ้าพูดมาล้วนมีเหตุผล หูสือไม่ฟังคำทัดทานจนตกหลุมพรางของศัตรูหลายครั้ง หลังภารกิจนี้จบและกลับถึงเผ่า ข้าจะลงโทษมันเอง”