สวีอวี้มาถึงจุดแลกเปลี่ยนทรัพยากร หลังจากแลกเปลี่ยนทรัพยากรพื้นฐานที่ช่วยบำรุงพลังชีวิตแล้ว ก็มิได้อยู่ต่ออีก
แต้มผลงานสามพันแต้มของเขาใช้ไปเสียจนเกลี้ยงแล้ว ต่อให้เห็นสมุนไพรที่อัดแน่นไปด้วยพลังชีวิตหลายชนิด ก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนใจ
"รุ่นพี่สวี"
ขณะที่สวีอวี้เปลี่ยนทรัพยากรเสร็จ เตรียมไปหาสวีเฉียง ก็มีเสียงหญิงสาวใสดังขึ้นข้างกาย แฝงไว้ด้วยความประหม่าที่แทบจะจับไม่ได้
สวีอวี้เอี้ยวตัวมอง คิ้วขมวดเล็กน้อย
อีกฝ่ายเป็นหญิงสาวที่ดูอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี สวมชุดนักศึกษาฟ้าคราม หน้าตาสะสวยดูดี มีเสน่ห์เฉพาะตัว
"เธอคือ?"
"ฉันชื่อหลินเจา ได้ยินชื่อเสียงรุ่นพี่สวีมานานแล้ว"
หญิงสาวแตกต่างจากนักศึกษาคนอื่น โค้งกายให้เขาเล็กน้อย พลางเอ่ย
"หลินเจา?"
สวีอวี้พึมพำเบาๆ ชื่อนี้เคยเห็นในทำเนียบผู้มีพรสวรรค์ หากแต่ตัวเขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ข้อมูลที่รู้จึงจำกัดอยู่แค่ลำดับในทำเนียบเท่านั้น
แต่แซ่ของอีกฝ่ายกลับทำให้ใจเขาไหวน้อยๆ
หรือว่าเธอจะเป็นคนในสายเลือดเดียวกับน้าหลิน?
"รุ่นพี่สวีอยากซื้อเหอโส่วอูรากไม้อายุห้าร้อยปีนี้หรือเปล่า? ฉันยังมีแต้มผลงานเหลืออยู่บ้าง ให้รุ่นพี่ยืมก่อนได้นะ"
หลินเจาดูไม่ค่อยชินกับการเข้าสังคม ถึงจะมีท่าทีที่โดดเด่นกว่าใคร แต่คำพูดกลับแข็งๆ เคอะๆ เหมือนกับว่าเธอเป็นฝ่ายขอหยิบยืมแต้มผลงานจากคนอื่นเสียเอง ดูเก้อเขินมาก
สวีอวี้กวาดตามองราคาที่เขียนใต้สมุนไพรนั้น 180 แต้มผลงาน เกินกว่าแต้มผลงานที่เขาเหลืออยู่ตอนนี้ และสำหรับนักศึกษาส่วนใหญ่ที่เข้าฝึกในซากภพ ก็นับเป็นจำนวนไม่น้อย