“ไปกันเถอะ”
สวีอวี้ไม่ได้หยุดอยู่ที่นี่นาน เขารู้สึกได้ว่าแม้เฉินเฟิงจะพาเซี่ยซื่อออกไปแล้ว แต่ไม่ไกลออกไป ยังมีสายตาของอาจารย์หลายคนที่คอยปรายตามาที่เขาอยู่บ่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคอยป้องกันไม่ให้เขาก่อเรื่อง
สวีเฉียงพยักหน้าและรีบเดินตามสวีอวี้ไปจากเขตตะวันออก
“เสี่ยว…เสี่ยวอวี้ นายกลับไปแล้วต้องระวังหน่อยนะ…”
เมื่อเดินออกจากสนามฝึก สวีเฉียงนึกถึงคำขู่ของซุนปู้ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดเสียงเบา
“ที่พูดถึงก็คือตระกูลซุนที่อยู่เบื้องหลังซุนปู้ใช่ไหม?”
สวีอวี้ถามเรียบ ๆ
“ใช่ เขาพูดว่า…”
มือของสวีเฉียงกำแน่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงฟังดูหม่นหมอง
“เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการเอง”
สวีอวี้ขัดจังหวะเขา ซุนปู้คงแค่ใช้ครอบครัวเขาเป็นข้ออ้างเท่านั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงกังวลจริง ๆ เพราะทันทีที่ออกจากปราการ ภายใต้กลุ่มอำนาจใหญ่อย่างตระกูลซุน ความปลอดภัยของครอบครัวสวีก็ไม่มีอะไรรับประกัน
แม้ปราการจะมีระเบียบกฎเกณฑ์ของตัวเอง แต่กลุ่มอำนาจอย่างตระกูลซุนจะทำให้สมาชิกครอบครัวพลเมืองธรรมดาหายสาบสูญไป ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ว่า ตอนนี้คนที่กุมอำนาจในปราการไม่ใช่สกุลเหลียงอีกต่อไปแล้ว หากตระกูลซุนจะเคลื่อนไหวใหญ่หลวง ย่อมต้องถูกสถาบันยุทธ์ตรวจพบแน่
แน่นอนว่า สำคัญกว่านั้นคือ ฝั่งตรงข้ามบ้านตระกูลสวีมีคนโหดระดับสูงอาศัยอยู่สามคน ถ้ามีใครมาสอดแนมแถว ๆ นั้น เกรงว่าพวกมันยังไม่ทันลงมือ ก็จะถูกสามคนโหดตรงข้ามจัดการเสียก่อน หรืออาจถูกทรมานสอบสวนอย่างหนักด้วยซ้ำ