“ฟี้! ฟี้!”
บนโล่นั้นกระเซ็นเป็นละอองควันสีเขียวจำนวนมาก แต่ทว่า โล่นี้กลับไม่ถูกกัดกร่อนให้เกิดร่องรอยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แมงมุมลายขาวพวกนั้นที่ชนเข้ากับพื้นผิวของโล่ในชั่วพริบตา ก็ถูกสะท้านจนแหลกเป็นเสี่ยง ๆ ของเหลวในร่างสาดกระเซ็นไปทุกทิศ กลิ่นคาวคลุ้งตลบ
“เข้ามาเลย ไอ้พวกสัตว์ชั้นต่ำ!”
เซี่ยซื่อตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จิตวิญญาณการต่อสู้พวยพุ่ง
ต้องยอมรับว่า ตาแก่จอมแสบ แม้จะน่าหมั่นไส้อยู่บ้าง แต่กับเขาก็ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ โล่ชิ้นนี้แสนจะแกร่งทำลายไม่ได้ ไม่รู้ว่าสร้างจากวัสดุใด ถึงได้ปัดป้องใยแมงมุมที่กัดกร่อนเลือดเนื้อได้อย่างง่ายดายเพียงนี้
ในตอนนี้ เซี่ยซื่อปลดปล่อยมือเท้าออกเต็มที่ เงาโล่พลิ้วสะบัด ฝูงแมงมุมยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ถูกตบจนเป็นผุยผงทั้งหมด
มองดูท่วงท่าที่องอาจไร้เทียมทานของเซี่ยซื่อ หลินเจากลับแคลงใจเล็กน้อยว่า ที่ตนเคยรู้จักเซี่ยซื่อมานั้น ตื้นเขินเกินไปหรือไม่
แมงมุมตัวเล็ก ๆ พวกนี้แม้เป็นเพียงอสูรซากระดับต่ำ แต่ด้วยปริมาณที่หนาแน่นถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังระดับสี่ธรรมดาก็มิอาจรับมือได้อย่างสุขุมเยือกเย็นเช่นนี้
หรือว่า ก่อนหน้านี้เซี่ยซื่อซ่อนฝีมือไว้?
นี่ต่างหากคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา?!
สวีอวี้ไม่ได้ลงมือ สมาธิของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับแมงมุมตัวเล็กเหล่านี้ พลังจิตกระจายแผ่ไปทั่วรอบทิศ ถ้ำหินยาวกว่าพันเมตรถูกรวมเข้าสู่ขอบเขตการรับรู้ทั้งหมด ไม่มีแม้แต่มุมอับสักแห่ง
นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของผู้ใช้พลังจิต จิตมุ่งไปถึงไหน ทุกสิ่งก็ปรากฏชัดเจน
ฝูงแมงมุมใหญ่โตขนาดนี้ ต้องมีแม่มุมระดับสูงคุมทัพแน่นอน แต่จนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่ปรากฏตัว มีความเป็นไปได้สูงยิ่งว่ามันแฝงตัวอยู่ในความมืด
หากเป็นเช่นนั้นจริง สติปัญญาของมันก็ไม่ด้อยแล้ว
“ฮ่าฮ่า สะใจนัก ไอ้พวกสัตว์ชั้นต่ำนี่อ่อนแออย่างยิ่ง!”
เซี่ยซื่อหัวเราะลั่น เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น บนพื้นก็กองซากแมงมุมหนานับชั้น กลิ่นคาวสาบเสียดแทงจมูก ส่วนบนร่างของเขากลับไม่มีของเหลวแมงมุมเปรอะเปื้อนเลยสักหยด
“ระวังหน่อย ตัวใหญ่ยังไม่ออกมา”
สวีอวี้ขมวดคิ้ว เตือน