หลูหูร่างสั่นสะท้าน แต่เพราราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ ลำคอแห้งขมุบ ระบายโลหิตพลิกคว่ำลงไปอย่างฝืนทน
แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหารที่เกือบจับต้องได้ จ้องตรึงสวีอวี้ไม่วางตา เต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
เด็กหนุ่มขั้นเจ็ดขอบเขตจุดสูงสุดทั้งที กล้าที่จะทลายพลังมือปีศาจเลือดมืดของเขาได้?!
ต้องรู้ไว้ว่า ผู้แข็งแกร่งมนุษย์ขั้นแปดขอบเขตระยะกลางที่เขาเคยเผชิญเมื่อสิบปีก่อน ก็ถูกฝ่ามือนี้ทุบจนบาดเจ็บสาหัส เกือบสิ้นใจตายกับตรงนั้น
สวีอวี้ยืนอยู่กลางอากาศ ชายเสื้อพลิกไหว แสงทองค่อย ๆ จางลง แต่จิตวิญญาณนักสู้รอบกายกลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
แปดขอบเขตจุดสูงสุด สมชื่อ ไม่อาจดูถูกได้จริง ๆ
เมื่อครู่เขาแทบไม่เหลือการสำรองใด ๆ แล้ว ถึงขั้นแปลงค่าพลังงานมาเติมการบริโภคถึงสองครั้ง มิฉะนั้นคงหมดแรงมาแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการรับฝ่ามือนั้นตรง ๆ ได้
หลังกายทองอัญมณีสำเร็จ ร่างกายแข็งแกร่งจริง แต่สุดท้ายแล้วก็จำกัดอยู่แค่ก่อนระดับปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต เมื่อเผชิญผู้แข็งแกร่งแปดขอบเขตย่อมดูไม่พอเอาอยู่
ดูท่าต้องรีบฝึกคัมภีร์กายทองอัญมณีให้ไวที่สุด มิฉะนั้นถึงมีวิชาลับดอกบัวเขียวไว้ก็เหลือเกิน ไม่อาจปลดปล่อยพลังแท้จริงออกมาได้
เหมือนพลังปฐมวิญญาณ สวีอวี้รู้สึกได้ชัดเจนว่ามันสูงส่งกว่าพลังจริงของปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต และพลังปราณในร่างผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมแก่นไม่รู้กี่ชั้น แต่พลังที่เขาปลดปล่อยออกมาได้กลับไม่มีทางเทียบเคียงได้เลย
“เจ้าหนูนี่ ย่อมเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุดของตระกูลต่างพันธุ์อย่างแน่ บางทีอาจถือครองมรดกตกทอดระดับสูงสุดด้วยซ้ำ!”
หลูหูครางในใจ เจตนาสังหารเย็นเยียบเกือบจับต้องได้
ในฐานะผู้แข็งแกร่งขั้นทลายแก่นจุดสูงสุด กลับถูกปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตตัวหนึ่งบีบให้ล่าถอยซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการประมือตรง ๆ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป หน้าเก่า ๆ ของเขาจะหันไปวางไว้ที่ไหน?
เมื่อนั้นเขาคงกลายเป็นขี้ขันของเหล่าผู้แข็งแกร่งทั่วทั้งแดนใต้
ไม่ว่าจะด้วยความหิวกระหายแก่นโลหิตของผู้มีพรสวรรค์มนุษย์ หรือเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีในฐานะผู้แข็งแกร่ง หลูหูย่อมไม่มีทางให้โอกาสหายใจหอบแก่สวีอวี้อีกแล้ว