กลิ่นอายดุดันของอสูรซากทะลวงขอบเขตประหนึ่งขุนเขาไร้รูป กดทับมาจากสุดขอบฟ้า
ภายใต้กลิ่นอายเก่าแก่และดุร้ายนี้ อสูรซากระดับราชันหลายตนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด กลับหยุดการโจมตีพร้อมกัน ถอยร่นไปหลายสิบจ้าง ลดกายต่ำลง ส่งเสียงครวญต่ำเป็นช่วงๆ ราวกับกำลังหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ทหารรักษาการณ์บนกำแพงเมืองสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน แม้แต่ผู้แข็งแกร่งของหน่วยหัวกะทิ ในยามนี้ก็ยังมองไปยังแสงสีเลือดที่พุ่งขึ้นฟ้าเบื้องไกลด้วยสีหน้าหนักอึ้ง
ปรมาจารย์ทั้งสองก็ตกลงสู่กำแพงเมือง คิ้วขมวดแน่น สายตาจับจ้องไปยังส่วนลึกของคลื่นอสูร
อสูรซากทะลวงขอบเขต เทียบเท่าปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตของมนุษย์ ทว่า ด้วยกายเนื้อที่แข็งแกร่ง มักต้องใช้ปรมาจารย์หลายคนถึงจะต้านทานได้
แถมยังไม่แน่ว่าจะรับมือไหว!
หลังจากผู้แข็งแกร่งมนุษย์ทะลวงถึงปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต พลังชีวิตในร่างจะเปลี่ยนเป็นปราณแท้ เช่นเดียวกัน อสูรซากทะลวงขอบเขตก็เทียบกับอสูรซากระดับราชันไม่ได้ พลังในร่างมันแน่นหนากว่า ยิ่งกว่านั้น บางตัวยังปลุกพลังเทพพรสวรรค์ได้ พลังรบเหนือกว่าปรมาจารย์มนุษย์ขั้นเดียวกันมาก
หลินหร่านขยับเข้าใกล้สวีอวี้และพวกโดยไม่รู้ตัว พูดเสียงต่ำว่า “พวกเธออย่าห่างจากฉันนัก”
ทั้งสามมองหน้ากัน พยักหน้า
สวีอวี้รู้สึกว่า นกสีชาดในอ้อมอกเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าต้นตอของกลิ่นอายนี้เกินกว่าที่มันจะรับมือในตอนนี้
และที่ทำให้สวีอวี้รู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าคือ หลังจากพลังสายเลือดของนกสีชาดค่อยๆ ตื่นขึ้น เมื่อเผชิญศัตรูแข็งแกร่งมันจะขลาดก็จริง แต่ไม่เคยหวาดกลัวเหมือนครั้งนี้
นั่นก็คือ อสูรซากทะลวงขอบเขตที่กลิ่นอายดุดันตนนั้น พลังสายเลือดย่อมไม่ธรรมดาแน่
สวีอวี้เก็บกดความตะลึงในใจ หรี่ตามองไปยังฟ้าเบื้องไกล ที่นั่น แสงสีเลือดเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ฟ้าครึ่งหนึ่ง แต่งแต้มท้องฟ้าครึ่งซีกเป็นสีเลือดเข้มหม่น
แม้จะห่างไกลเพียงนี้ แรงกดดันนั้นก็ยังน่าสะพรึง
“ปรมาจารย์หวัง เตรียมใช้ปืนใหญ่สายฟ้าทำลายล้างเถอะ”
ปรมาจารย์หลิวสีหน้าหนักอึ้ง เอ่ยปากช้าๆ