หลังจากลงทะเบียนง่าย ๆ เสร็จ แม่สวีก็ล้วงเงินย่อยออกมากำมือหนึ่ง จ่ายค่าเล่าเรียน
คุณครูจูรับเงินกำมือที่ยังอุ่นด้วยไออุ่นกายนั้น โดยไม่มีท่าทีรำคาญหรือรังเกียจแม้แต่น้อย หลังจากนับเรียบร้อยแล้ว ก็ใช้ปากกาบันทึกการจ่ายเงินอย่างละเอียด สุดท้ายยื่นใบเสร็จที่ประทับตราเฉพาะของโรงเรียนส่งให้แม่สวี
"นี่คือใบเสร็จ"
น้ำเสียงของคุณครูจูยังคงอ่อนโยน ชี้ไปที่เนื้อหาบนกระดาษ "บ่ายสามโมง มารับเด็กให้ตรงเวลา รอให้เธอคุ้นเคยเส้นทางแล้ว ค่อยให้เธอไปกลับเอง"
แม่สวีกล่าวขอบคุณไม่หยุด ฝ่ามือสั่นเล็กน้อยขณะรับแผ่นกระดาษนั้น
เธออ่านหนังสือไม่ออก ลายมือที่คดเคี้ยวบนนั้น สำหรับเธอราวกับคัมภีร์สวรรค์ ทว่าแผ่นกระดาษบางเบา กลับหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนัก
นี่มันแลกมาด้วยเงินตั้ง 50 หยวนนะ!
"คุณกลับไปก่อนเถอะ"
คุณครูจูผงกศีรษะเล็กน้อย สายตาหันไปยังเด็กที่ซบอยู่ข้างกายมารดา ยื่นฝ่ามือสะอาดออกไป กล่าวกับสวีเยว่ที่ยังคงตื่นกลัวอยู่ "มากับครูเถอะ เด็กน้อย"
สวีเยว่เงยหน้ามองมารดา แล้วมองมือข้างนั้นตรงหน้า เกร็งเล็กน้อย
แม่สวีดันหลังเธอเบา ๆ เด็กน้อยจึงรวบรวมความกล้า ยื่นมือเล็ก ๆ ที่เปื้อนสิ่งสกปรกของตน วางลงบนฝ่ามือครูอย่างลังเล
แม่สวียืนอยู่กับที่ มองเงาร่างเล็กของลูกสาว เดินตามคุณครูเข้าไปลึกถึงด้านในโรงเรียน หัวใจที่ลอยละลิ่วมาตลอดทาง ในที่สุดก็ร่วงลงสู่ที่หมายอย่างปลอดภัยเล็กน้อย
ความรู้สึกขมขื่นมหาศาลและความปลื้มปริ่มจนยากบรรยาย พุ่งขึ้นสู่ดั้งจมูกอย่างรุนแรง ดวงตาเธอแดงก่ำขึ้นในบัดดล
ทันใดนั้น แม่สวีได้สติ รีบยกแขนเสื้อขึ้น เช็ดดวงตาแรง ๆ กลัวถูกผู้คนเห็น
จนกระทั่งมองไม่เห็นเงาลูกสาวอีกแล้ว แม่สวีจึงค่อย ๆ หันกายไป
ประตูสีแดงชาดอันสง่างามของโรงเรียน ปิดลงอย่างเงียบงันเบื้องหลังเธอ ราวกับปิดกั้นเสียงอึกทึกภายนอกออกจากกัน
เมื่อเธอปรากฏตัวที่หน้าโรงเรียนอีกครั้ง ยังมีพวกผู้หญิงจากเขตสามยืนพูดคุยกันอยู่ที่หน้าประตู