“เป็นอะไรไป?”
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินเวยหราน แต่กลับเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่าย พวกเขาที่เพิ่งรอดตายมาแทบไม่ทันได้ผ่อนคลาย ร่างกายก็ตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ
ทว่า รอบข้างไม่ได้มีสิ่งผิดปกติ บางทีอาจเป็นเพราะเสียงคำรามของอสูรซากระดับห้าบนเขาดำสั่นสะเทือนเกินไป อสูรซากระดับต่ำใกล้เคียงจึงพากันหนีเตลิดเปิดเปิงไปแล้ว แม้แต่สัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่ยังไม่เปิดสติปัญญาก็ไม่กล้าเข้าใกล้บริเวณนี้
“พวกคุณไม่สังเกตหรือว่าศพอสูรซากที่เราล่ามาก่อนหน้านี้หายไป?”
หลินเวยหรานกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ได้ยินคำนี้ ทุกคนก็หันไปมองด้านหนึ่ง เส้นทางที่พวกเขาลงมามีความคลาดเคลื่อน แต่จากตำแหน่งนี้ก็ยังมองเห็นเส้นทางที่ใช้ขึ้นเขาก่อนหน้านี้ได้ ในระยะที่สายตามองเห็นเป็นเพียงผืนดินไหม้ดำ ซากอสูรซากที่กองอยู่ตรงนั้นและยังไม่ได้จัดการกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
สีหน้าอาแซเซี่ยเปลี่ยนฉับพลัน ร่างกายพุ่งพรวดออกไปอย่างรวดเร็ว ลงไปอยู่บนผืนดินไหม้ดำ กวาดตามองรอบข้าง แต่ก็ไม่พบแม้แต่ร่องรอยการลากถู ราวกับว่าซากเหล่านั้นถูกเผาไหม้อันแปลกประหลาดกลายเป็นเถ้าธุลีไปเสียแล้ว
มีดเฒ่าและคนอื่น ๆ ก้าวเร็ว ๆ ตามไป ย่อตัวลง ปลายนิ้วหยิบขี้เถ้าขึ้นมาเล็กน้อย ดมดู แล้วสีหน้าก็ฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“ตระกูลเซี่ยจะเอายังไง ฉันไม่ขอยุ่งด้วยแล้ว”
เฒ่าเฉวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเครียด ใบหน้าซีดเผือด
เขากับมีดเฒ่าสบตากัน แล้วทั้งสองก็ไม่รั้งรออีกต่อไป หมุนตัวพุ่งตรงไปยังทิศทางของปราการ
“ฉันว่าท่านทั้งสอง แค่จากไปแบบนี้ ก็เท่ากับยอมยกสายแร่นั่นให้ตระกูลเซี่ยฟรี ๆ เลยนะ?”
หลินเวยหรานและอีกคนก้าวเร็ว ๆ ตามไป พูดอย่างไม่ค่อยยินยอม
“ถ้าแกไม่ยินยอม ก็อยู่ต่อเสียสิ”
มีดเฒ่ากวาดตามองเขาแล้วกล่าวเสียงเย็น
“เราไม่ใช่ลองมาแล้วหรอก? อสูรซากระดับห้าตัวนั้นไม่มีทางออกจากยอดเขา จะกลัวอะไร?”
หลินเวยหรานขมวดคิ้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ พวกเขาหกคนกว่าจะลงจากเขาดำมาได้ จะต้องจ่ายราคามากกว่านี้แน่
“อาเต๋า ท่านกับเฒ่าเฉวียนผ่านโลกมามาก ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด?”
จูม่อที่อยู่ด้านข้างมองออกว่าสีหน้าของทั้งสองผิดปกติ จึงปรับท่าทีให้อ่อนลงมาก