“โฮก!”
อสูรซากระดับห้าอีกสองตัวที่มีกลิ่นอายแข็งแกร่งไม่แพ้กันเหลือบมองหน้ากัน ราวกับตกลงอะไรบางอย่างได้ จากนั้นก็แยกออกเป็นด้านซ้ายและขวา พุ่งเข้าใส่ต้นไม้ทิพย์เจ็ดสีที่แกนกลางชีพจรปราณราวกับลำแสงดำสองสาย
คราวนี้พวกมันเจ้าเล่ห์ยิ่งขึ้น ไม่ได้พุ่งตรงเป็นเส้นตรง แต่ใช้ประโยชน์จากสภาพภูมิประเทศ เคลื่อนที่หลบหลีกอย่างต่อเนื่อง พยายามอ้อมเขตต่อสู้หลัก
อสูรซากระดับราชันตัวนั้นคำรามกึกก้อง เห็นได้ชัดว่าโกรธแค้นต่อมดปลวกที่ไม่รู้จักเป็นตายเหล่านี้ ร่างมหึมาสะบัดอย่างแรง หางยาวที่หุ้มด้วยเกล็ดแข็งแกร่งฟาดออกมาราวกับแส้เหล็กกล้า ตามมาด้วยเสียงหวีดหวิวที่ผ่าอากาศ ฟาดใส่อสูรซากระดับห้าตัวหนึ่งอย่างแรง
“พรวด!”
เสียงกระดูกหักที่ฟังแล้วเสียวสันหลังดังขึ้น อสูรซากระดับห้าตัวนั้นไม่มีแม้แต่เวลาตอบโต้ ถูกฟาดกระเด็นลอยออกไป ร่างหลุดลอยราวกับว่าวที่ขาดสาย ปะทะเข้ากับผนังเขาที่อยู่ไกลออกไป เกิดเสียงดังสนั่นกลบทุกสิ่ง ไม่รู้ว่าตายหรือยัง
อย่างไรก็ตาม อสูรซากระดับห้าอีกตัวหนึ่งกลับอาศัยจังหวะนี้แหกแนวป้องกันออกไปได้ แววตาละโมบพุ่งตรงเข้าหาต้นไม้ทิพย์เจ็ดสีในชีพจรปราณอย่างบ้าคลั่ง
นัยน์ตาสวีอวี้หดตัว อสูรซากระดับห้าพวกนี้รู้จักร่วมมือกันดึงความสนใจ และยังรวดเร็วอย่างยิ่ง เพียงไม่กี่ลมหายใจก็ข้ามผ่านระยะนับร้อยจ้างมาได้แล้ว ใกล้จะถึงเขตชีพจรปราณเข้าไปทุกที
“หึ่ง..”
ขณะที่สวีอวี้อกใจเต้นรัว คิดว่าอสูรซากระดับห้าตัวนั้นกำลังจะสมหวัง พลันอานุภาพกดดันน่าสะพรึงกลัวก็ลงมาปกคลุมราวกับเป็นรูปเป็นร่าง เขาเห็นอย่างชัดเจนว่าพลังปราณที่เดิมถูกคลื่นซัดกระหน่ำของพายุพัดกระจัดกระจายไปทั่วทิศ กลับถูกตรึงนิ่งไม่เคลื่อนไหว
“ตูม!”
ส่วนอสูรซากระดับห้าตัวนั้นที่เต็มไปด้วยความละโมบ กลับคล้ายถูกมือยักษ์ไร้รูปล้วงจับไว้แน่น ร่างหยุดชะงักนิ่งกลางอากาศก่อนจะหล่นกระแทกพื้น