"ศิษย์น้องจาง เธอควรให้คำอธิบายที่สมเหตุผลแก่ฉัน"
เหลยฮวนฮวนกวาดตามองรอบห้อง ห้องธรรมดาเรียบง่าย ดูไม่ออกว่ามีสิ่งของบ่งชี้รสนิยมพิเศษของจางเซียว จึงใจชื้นขึ้นบ้าง
"แกร๊ก!"
วินาทีต่อมา เสียงล็อกประตูดังขึ้น ทำให้เหลยฮวนฮวนประสาทตึงเครียด เขาจ้องเขม็งไปที่จางเซียวดั่งคมมีด "เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?"
"หืม?"
จางเซียวมองเหลยฮวนฮวนด้วยใบหน้าฉงน ไม่เข้าใจเลยว่าวันนี้รุ่นพี่เหลยเป็นอะไรไป เหตุใดถึงได้เคร่งเครียดถึงเพียงนี้
หรือตัวเองจะทำอะไรเขาได้?
"รุ่นพี่เหลย สิ่งที่ฉันจะหยิบออกมาครั้งนี้ รับรองว่าท่านต้องพอใจ"
จางเซียวกดความสงสัยในใจไว้ ยิ้มบาง ๆ กล่าว
เหลยฮวนฮวนหน้าครึ้ม เหตุใดถึงใช้คำว่า "หยิบ" แทนที่จะเป็นยื่น?
สมัยอยู่สถาบันยุทธ์ จางเซียวก็เป็นคนโดดเด่นในหมู่รุ่นเดียวกัน คาดไม่ถึงว่าห่างหายไปไม่กี่ปี จะกลายเป็นเช่นนี้ ในยามที่คลื่นอสูรใกล้จะมาถึง ถึงกับบิดเบือนจิตใจ
แต่จะเห็นใจอย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจเข้าใจ และไม่มีทางร่วมรู้สึก!
เขาจ้องจางเซียวเย็นชา ในแววตามีประกายสายฟ้าสีเงินวาบผ่าน วันนี้หากอีกฝ่ายกล้าเคลื่อนไหวเกินเลยแม้แต่น้อย ก็จะใช้แสงอัสนีชำระล้างวิญญาณของเขา!
จางเซียวกลับเหมือนไม่รู้ตัว ยืนยันว่าไม่มีใครแอบฟังใกล้ ๆ แล้วล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ
สิ่งที่ทำให้เหลยฮวนฮวนประหลาดใจก็คือ เขาหยิบกล่องไม้ประณีตใบหนึ่งออกมา หาใช่การกระทำเหลวไหลอย่างที่ตนจินตนาการไว้ไม่
"ศิษย์น้อง มันคือสิ่งใดกันแน่ ถึงต้องทำให้ลึกลับปานนี้?"