สวีอวี้ยืนอยู่เพียงลำพังกลางเรือนเล็ก เงยหน้ามองท้องฟ้า ใจอดมิได้ที่จะหวั่นไหว
นี่ก็ได้ผู้ช่วยระดับปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตเพิ่มมาอีกคนแล้ว?
ดูท่า ตนคงประเมินอิทธิพลของท่านต่ำไป เพียงคำพูดคำเดียว ก็ทำให้ถังเหยียนมาเยือนถึงที่ด้วยตนเอง แถมยังไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลยสักนิด
ไอ้เฒ่านี่ แกร่งถึงเพียงนี้เชียว?
สวีอวี้ยิ้มข่มตัวเอง อิทธิพลของท่านจะมากแค่ไหนก็ใช่ว่าจะเป็นที่พึ่งของตน
ท่านผู้นั้นเฝ้าอยู่เคียงข้างเขาทุกเวลาหาได้ไม่ เมื่อใดที่ก้าวออกจากปราการ เข้าสู่แดนร้าง ซากภพ สิ่งที่พึ่งพาได้จริง ๆ สุดท้ายก็คือตัวเอง
คิดได้ดังนั้น คลื่นในใจจึงค่อย ๆ สงบลง ไม่ได้ลำพองเพราะเรื่องนี้ กลับตระหนักชัดเจนว่า กำลังของตนนั้นไม่เพียงพอจะเข้าไปพัวพันกับการช่วงชิงระหว่างกลุ่มอำนาจใหญ่ ๆ
บางทีถังเหยียนก็มองออกในจุดนี้ จึงไม่ได้ให้สวีเยว่กับหลินเวยเวยเข้าสถาบันด้วยกัน
หากเป็นเช่นนั้น เขาต้องถูกตระกูลหลินจับตามอง หรือไม่ก็ถูกเพ่งเล็งเป็นแน่
สุดท้ายก็เป็นเพราะตัวเองยังไม่แข็งแกร่งพอ หาไม่แล้ว จะต้องมากังวลมากมายถึงเพียงนี้ทำไม?
สวีอวี้ถอนหายใจยาว ตั้งสติมั่น ไม่สูบกลืนพลังปราณต่อ แต่หยิบเอาเงาหมึกออกมา ฟาดฟันต่อไป
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงอึกทึกดังมาจากปากตรอก พอดีกับที่สวีอวี้พาสวีเยว่ออกมาจากประตูเรือนเล็ก มองเห็นแต่ไกลว่ามีคนกลุ่มหนึ่งห้อมล้อมอยู่รอบเรือนเล็กของหลินหร่าน ดูเหมือนกำลังวิพากษ์วิจารณ์อะไรบางอย่าง
มือเล็กของสวีเยว่กำแขนพี่ชายแน่น ในตากลมโตสวยเกิดความประหม่า
ที่นั่นคือเรือนเล็กของหลินเวยเวย
หรือว่าจะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?
“ไป ไปดูกัน”
สวีอวี้รู้เหตุผลคร่าว ๆ ไม่ได้ตื่นตระหนก จูงมือน้องสาวค่อย ๆ เดินเข้าไป
“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเด็กสาวคนนั้นจะถูกสถาบันยุทธ์รับตัวไป!”
“เฮ้อ ฉันว่าแต่แรกแล้วว่าแม่ลูกคู่นี้ไม่เหมือนพลเมืองธรรมดาอย่างพวกเรา!”
“ใช่แล้ว ท่วงท่าบนตัวเวยเวยน่ะ เด็กธรรมดาอย่างพวกเราจะมีได้ที่ไหน? ถูกสถาบันมารับตัวด้วยตนเอง ต้องเป็นเพราะพรสวรรค์เด่นถูกค้นพบแน่!”
“รู้งี้ฉันช่วยยกน้ำให้แม้สาวนั่นสักสองสามถัง ตอนนี้คงพลอยติดสอยห้อยตามไปด้วยแล้ว…”