แม้อสูรซากระดับสี่ตัวนี้จะเทียบกับวัวอสูรแห่งซากเมืองเหนือไม่ได้เลย แต่มันกลับต้านทานเหลยฮวนฮวนไม่ได้สักกระบวนท่าเดียว ก็ถูกแทงทะลุกระโหลก อาจถึงขั้นบอกได้ว่าไม่มีแม้แรงดิ้นรนก็สิ้นชีพ
ความแตกต่างด้านพลังเช่นนี้ ทำให้สวีอวี้ตื่นรู้ว่า
ในแดนรกร้างนี้ ไม่ใช่มีเพียงเขาคนเดียวที่สามารถอัดอสูรซากระดับเดียวกันได้!
มนุษย์สามารถสร้างปราการขึ้นทีละแห่งท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่สิ้นหวังเช่นนี้ ไม่ใช่ด้วยโชคช่วยให้รอดตายอย่างทุลักทุเล สิ่งที่เขาได้เห็น เกรงว่าคงเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
"คงไม่ได้ถูกข่มขวัญจนเสียสติแล้วกระมัง?"
กำลังพลส่วนหน้าแยกออกไปสองสามคนเก็บกวาดสนามรบ พวกเขาช่ำชองในการเก็บแก่นสัตว์และวัสดุทรงค่าบนอสูรซาก เพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บสองนายก็ถูกประคองไปยังด้านหลังอย่างรวดเร็ว
เหลยฮวนฮวนยืนกวาดตามองทั่วบริเวณ เห็นสวีอวี้เดินเข้ามา จึงหัวเราะเบา ๆ "ผู้ใช้พลังขั้นสองคนหนึ่ง ถึงไม่ถูกขวัญหนีแตกตื่น ก็ถือว่ามีความกล้าพอตัว"
สวีอวี้สีหน้าขัดเขิน เขาฟังออกถึงน้ำเสียงล้อเลียนในคำพูด
เกรงว่าในใจอีกฝ่าย ผู้ใช้พลังในหลุมหลบภัยหมายเลข 83 คงมีไม่กี่คนที่เข้าตาเขา และจากการแสดงออกของสองหน่วยย่อยใต้บังคับบัญชาของเขา สวีอวี้ก็มองออกว่าเขามีคุณสมบัตินั้น
เมื่อเห็นสวีอวี้ไม่ตอบรับ เหลยฮวนฮวนก็มิได้ใส่ใจนัก หันเหลับตา