เหลยฮวนฮวนสีหน้าชะงัก ร่างกายถอยหลังกึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงเย็นชา: "คลื่นอสูรอยู่ตรงหน้าแล้ว ขอให้พี่มู่รักษาความสง่างาม อย่าได้หยอกล้อ"
มู่ชิงชิงรอยยิ้มไม่ลด ราวกับไม่สนใจคำพูดเย็นชาของเขาเลย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้าๆ แววตาวาววับ: "สง่างาม? น้องฮวนคิดว่าพี่ยังไม่น่าเกรงขามพออีกหรือ?"
สิ้นเสียง พลังสังหารอันน่าสะพรึงก็พลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเธอ เมื่อครู่ที่ท่าทางของเธอยังสบายๆ ทำให้สายตาที่มีแววแปลกๆ ต่างๆ กลายเป็นแข็งค้างในทันที
หน่วยชิงสุ่ยมีชื่อเสียงเกรียงไกรในหลุมหลบภัยหมายเลข 78 มู่ชิงชิงที่เป็นหัวหน้าหน่วย ยิ่งมีกลิ่นอายนองเลือดและเย็นเยือกราวกับอสูรที่ก้าวออกมาจากกองซากศพ ทำให้ผู้คนรู้สึกเยือกเย็นไปถึงขั้วหัวใจ
เหลยฮวนฮวนรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ราวกับยอมแพ้แล้ว ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ไม่หลบหนีอีก
เขาก็รู้ดีว่า ด้วยพลังที่มีตอนนี้จะมาแข็งกร้าวกับมู่ชิงชิง ก็ไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย
"ยังไม่เรียกอีกหรือ?"
มู่ชิงชิงเลิกคิ้วเรียว มีท่าทางพร้อมจะลงมือ
ส่วนเหลยฮวนฮวนลูกกระเดือกขยับ สุดท้ายก็เอ่ยเสียงเบา: "พี่"
"ถึงจะน่ารักหน่อย ดูเธอสิ ทำไมถึงเรียนหวานปากอย่างน้องจางไม่ได้เลย?"
มู่ชิงชิงหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วบีบที่แก้มของเหลยฮวนฮวนเบาๆ: "ทำหน้าแบบนี้ให้ใครดูกัน!"
เมื่อเห็นฉากนี้ รอบด้านเงียบสงัด ชั่ววูบหนึ่งแม้แต่คนที่อยากหัวเราะก็ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ต้องกลั้นขำไว้แรงๆ กลัวจะซวยไปด้วย