และความจริงก็เป็นเช่นนั้น
เมื่อสวีอวี้และซูหลิงซีจัดการคู่ต่อสู้ของตนได้แล้ว เซี่ยซื่อและคนอื่นๆ ก็ปลดปล่อยมือและเท้าอย่างเต็มที่ ในเวลาเพียงไม่กี่พริบตา พวกเขาก็เอาชนะอีกฝ่ายทั้งสี่คนได้อย่างสิ้นเชิง
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ สมาชิกทีมของปราการสาขาที่ 23 ก็ร่วงลงจากเวทีไปหมดแล้ว บ้างก็กุมหน้าอกหอบหายใจ บ้างก็นั่งกองกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
โดยเฉพาะเจาจัวและคนอื่นๆ ใบหน้าซีดเซียว พลังคลื่นของคมดาบสีทองที่ฟาดผ่านนั้นดูเหมือนจะยังคงค้างอยู่เหนือหัว ทำให้พวกเขาหวั่นเกรงทั้งกายและใจ ไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน
เหล่าศิษย์ที่อยู่รอบข้างต่างมองหน้ากัน เดิมทีคิดว่าทีมสาขาหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ในครั้งนี้จะต้องเสียท่าไป แต่ใครจะคิดว่า ในเวลาสั้นๆ เพียงเท่านั้น ผลแพ้ชนะก็ชัดเจน
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังเอาชนะทีมปราการสาขาที่ 23 ได้อย่างราบคาบด้วยท่าทีบดขยี้
สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าคือ หัวหน้าทีมซูและสวีอวี้ ดูเหมือนจะยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ด้วยซ้ำ
หน่วยสาขาอื่นๆ ที่เดิมทีคิดจะท้าทายพวกเขา ในตอนนี้ต่างก็รู้สึกหวั่นๆ ด้วยสายตาของพวกเขา ย่อมมองออกว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก
พวกเขาต้องประเมินความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ใหม่อย่างเงียบๆ ความคิดที่อยากจะลองดีแต่แรกเริ่ม ตอนนี้ก็ลดลงไปหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว
สำหรับทีมส่วนใหญ่แล้ว หน่วยสาขาปราการที่ 23 ซึ่งความแข็งแกร่งยังคงสมบูรณ์เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่พวกเขายังพ่ายแพ้ได้ง่ายขนาดนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเองขึ้นไป จะทนได้นานแค่ไหนกัน?
"ปราการสาขาที่ 83 ชนะ ยังมีทีมไหนอยากจะท้าทายอีกไหม?"
สวีอวี้และคนอื่นๆ สังเกตเห็นสายตาที่จ้องเขม็งเหล่านั้นเริ่มมีความระมัดระวัง พึ่งจะโล่งใจเล็กน้อย ก็ได้ยินเสียงของผู้ตัดสินดังขึ้น
เซี่ยซื่อจ้องกลับไปด้วยความโกรธ ต่อให้เป็นการป้องกันเวที ก็ควรให้เวลาผู้คนได้หายใจบ้างสิ นี่มันจงใจหาเรื่องให้พวกเขาสู้ต่อรึไง?
เมื่อผู้ตัดสินพูดจบ บนอัฒจันทร์เงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีเสียงพูดคุยกันเบาๆ ดังขึ้น