ในขณะนั้น ตรงจุดที่กำแพงเมืองพังทลาย มีร่างชราภาพผู้หนึ่งยืนประสานมืออยู่ด้านหลัง ชายเสื้อปลิวสะบัด หมอกโลหิตพลุ่งพล่าน แต่เมื่อเข้าใกล้ร่างของเขาในระยะหลายจ้าง กลับถูกสกัดกั้นด้วยบางสิ่งที่เหมือนม่านพลังไร้รูปร่าง ไม่อาจรุกล้ำได้แม้แต่น้อย
และในตอนนี้ ดวงตาขนาดยักษ์ของสัตว์โลหิตฉายแววหวาดหวั่น เสียงคำรามต่ำก้องกังวานไม่หยุด ทันใดนั้น คลื่นอสูรอันน่าสะพรึงกลัวก็หลั่งไหลเข้ามาดุจฝูงผึ้ง พุ่งเข้าใส่ร่างชราด้วยกลิ่นอายน่าหวาดกลัว
ทว่า ในชั่วขณะที่คลื่นอสูรเหล่านั้นกำลังจะถึงตัวคุณครูจู เขาก็ค่อยๆ ยกฝ่ามือขึ้น คลื่นพลังที่รับรู้ได้ยากสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นยักษ์ กวาดออกไปดุจฝ่ามือยักษ์ ปัดคลื่นอสูรที่ใกล้เข้ามาทั้งหมดกระเด็นออกไป ร่วงลงจากที่สูงไปนอกกำแพงเมือง
ชั่วขณะนั้น หมอกโลหิตพลุ่งพล่าน ร่างอสูรปลิวว่อน ดุจเกี๊ยวตกลงหม้อร่วงสู่นอกเมือง เสียงโหยหวนร้องครวญครางดังระงมไม่ขาดสาย
เมื่อเห็นภาพนั้น สวีอวี้รูม่านตาหรี่ลง คลื่นมหึมาซัดสาดในใจ
เพราะระยะทางห่างไกลเกินไป เขาจึงไม่รู้สึกว่าคุณครูจูลงมืออย่างไร แต่การสะบัดมืออย่างเรียบง่ายเช่นนั้นก็สยบคลื่นอสูรได้ ความแข็งแกร่งเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงนัก!
ผู้แข็งแกร่งส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ มองไปยังจุดที่กำแพงพังทลายนั้นด้วยสีหน้าตะลึงเช่นกัน
พวกเขาคงไม่เคยแม้แต่จะฝัน ว่ามีคนแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ พลิกสถานการณ์ศึกได้ด้วยลำพังตน
คลื่นอสูรที่พวกเขามองว่าเป็นฝันร้าย ทำให้รู้สึกสิ้นหวัง กลับกลายเป็นเพียงไก่ดินเผาและสุนัขกระเบื้องต่อหน้าอีกฝ่าย ไม่อาจต้านทานได้เลย