"ไปหาที่เซี่ยซื่อ เธอเดินนำหน้า"
ซูหลิงซีมีสีหน้าเย็นชา ปากกระบอกปืนจ่อไปที่สวีอวี้โดยไม่ปิดบัง ราวกับว่าถ้าเขาพูดคำว่า "ไม่" อีกครั้ง เธอจะเหนี่ยวไกทันที
"ฉัน...ฉันจำทางไม่ได้"
สวีอวี้เกาหัว เจ้าเซี่ยซื่อนี่ คงจะบอกข้อมูลทั้งหมดที่พบกับตัวเองให้เธอรู้หมดแล้ว: "มีอะไร เราคุยกันที่นี่เลยได้ไหม"
ซูหลิงซีหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนมีแสงเย็นวาบผ่าน
"ไปก็ได้ ฉันไปเดี๋ยวนี้"
ในใจสวีอวี้พลันรู้สึกถึงอันตรายรุนแรง เขาไม่สงสัยเลยว่า หากตนอิดออดอีกนิด ปากกระบอกปืนนั่นจะพ่นลิ้นไฟออกมา
เขาเคยเห็นกับตาว่า แม้แต่ร่างอันแข็งแกร่งของอสูรซากระดับสี่ ยังถูกเธอยิงทะลุด้วยกระสุนนัดเดียว ต่อให้กลายเป็นผู้ใช้พลังขั้นสามแล้ว เขาก็ไม่อยากสัมผัสรสชาติของการถูกเธอยิงเข้าใส่ร่างเลยสักนิด
สวีอวี้ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป เบื้องหลังห่างออกไปสามสี่เมตร ซูหลิงซีตามติดราวกับเงา
"คุณซู เก็บปืนก่อนได้ไหม? เราทำแบบนี้มันเด่นเกินไปหรือเปล่า?"
สวีอวี้รู้สึกเสียวแปลบที่หลัง ลองถามเชิงหยั่งเชิง: "คุณก็เห็นว่าผมซื่อสัตย์ขนาดนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนคุมนักโทษเลยใช่ไหม? อีกอย่าง ต่อหน้าคุณ ผมก็หนีไม่พ้น ถูกมั้ย?"
ซูหลิงซีไม่พูดอะไรสักคำ แต่เห็นว่าเขาพูดมีเหตุผล จึงเก็บปืนสะพายไว้ด้านหลัง
"คุณซู ปืนนี่ไม่เบาเลยใช่ไหม? สะพายตลอดไม่เมื่อยหรือ? ให้ผมช่วยไหม?"
"กฎหมายปราการระบุไว้ชัดเจนไม่ใช่หรือว่า นอกจากคนในหน่วยป้องกันเมืองแล้ว ผู้ใดห้ามพกอาวุธร้อนในปราการ?"