ซูหลิงซีเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ยื่นมือรับกระบี่ยาว สะบัดคมดาบ เลือดกระเด็นตามปลายดาบ เผยแสงเย็นวาบ
เซี่ยซื่อหุบปากอย่างรู้กาลเทศะ ใช้ดาบยาวของตนผ่าตามแนวดิ่งของลูกตากิ้งก่าเกล็ดเหล็กสามตา ควักเอาแก่นสัตว์ออกมา พลิกดูครู่หนึ่ง ก่อนส่งให้ซูหลิงซี
“พวกคุณพักก่อน ผมจะเอาเศษซากมันไปทิ้งไกล ๆ ดีกว่า จะได้ไม่ให้กลิ่นคาวเลือดล่ออสูรซากตัวอื่นมา”
สวีอวี้กวาดตามองร่างของกิ้งก่าเกล็ดเหล็กสามตา แล้วใช้มือจับซากใหญ่โตลากไปด้านข้าง
เซี่ยซื่อตั้งใจจะช่วยยก แต่ถูกเซี่ยฟางปรามด้วยสายตา “เขาเป็นผู้ใช้พลังจิต รับรู้ความเคลื่อนไหวรอบตัวได้ นายจะไปเกะกะทำไม”
เซี่ยซื่อชะงักเท้าอย่างหงุดหงิด ย่องถอยไปยืนข้าง ๆ มองรุ่นพี่ทั้งสองนั่งพักฟื้นลมปราณ ในใจอดรู้สึกถึงวิกฤตขึ้นมาไม่ได้
ตัวเองคงไม่กลายเป็นภาระของทีมเข้าจริง ๆ หรอกนะ
ผู้ใช้พลังจิตสองคน คนหนึ่งคือผู้มีพรสวรรค์ของสถาบันยุทธ์อย่างซูหลิงซี อีกคนคือสวีอวี้ที่หยั่งไม่ถึงก้นบึ้ง
ส่วนเซี่ยฟาง ไม่ว่าจะเป็นพลังชีวิตหรือเพลงดาบก็เหนือกว่านักเรียนพรสวรรค์ทั่วไปมาก ฝีมือเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง หากไปอยู่ในทีมอื่นอาจได้เป็นหัวกะทิที่รับผิดชอบงานเองได้ แต่ในหน่วยสี่คนนี้ กลับดูธรรมดาไร้จุดเด่น
เป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานก็คงถูกคัดออกจากทีม
ถึงแม้ซูหลิงซีจะพาเขามาด้วยเพราะเห็นแก่ทรัพยากรที่ตระกูลเซี่ยมอบให้ แต่ไม่นาน ด้วยกำลังของเขา ก็ไม่อาจอยู่ในทีมนี้ต่อไปได้อยู่ดี