"หวีด——!"
นกสีชาดร้องเสียงใส ร่างพุ่งลงมาเหมือนลูกศรที่หลุดจากสาย โถมเข้าสู่กลุ่มหมอกโลหิต หมอกโลหิตโดยรอบปั่นป่วน ราวกับน้ำขึ้นน้ำลงที่ถอยร่นไปทุกทิศ
อสูรซากระดับห้าที่อยู่ใจกลางหมอกโลหิตกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เปล่งเสียงคำรามสะเทือนฟ้า เงยศีรษะขึ้นกะทันหัน อ้าปากมหึมาเขมือบใส่ทิศที่นกสีชาดพุ่งลงมา หมายจะกลืนมันเข้าไปในปากเดียว
ทว่า นกสีชาดดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว แสงสีแดงเข้มบนร่างสว่างวาบขึ้นมาอย่างแรง ระหว่างที่กระพือปีกกลับเกิดเสียงคล้ายระเบิดเสียงความเร็วสูง ความเร็วพลิ้วจนเกิดเป็นเงาซ้อน หลบพ้นปากกว้างดุจอ่างเลือดนั้นอย่างหวุดหวิด ฉวยโอกาสเฉียดผ่านพื้นดิน คาบคริสตัลไขกระดูกเลือดวาววับชิ้นหนึ่ง แล้วพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง
อสูรซากระดับห้าตัวนั้นคำรามก้อง โกรธแค้นสุดขีด ดวงตายักษ์คู่หนึ่งจับจ้องร่างสีแดงกลางอากาศไว้แน่น ราวกับพร้อมจะระเบิดพลังพุ่งขึ้นกลางเวหาเพื่อฉีกสัตว์ปีกขนฟูบ้าบิ่นตัวนั้นให้เป็นชิ้นๆ ตลอดเวลา
เหลยฮวนฮวนจ้องมองร่างสีแดงกลางอากาศอย่างตายตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง มองดูไขกระดูกเลือดในปากมัน ตาแดงก่ำ
กลิ่นอายบนตัวนกสีชาดนั้นเทียบกับอสูรซากระดับห้าตรงหน้ายังห่างชั้นกันมาก ตามหลักแล้ว ภายใต้แรงกดดันของอสูรซากระดับห้า อย่าว่าแต่การหยามเกียรติเช่นนี้เลย แค่จะขยับตัวยังยากยิ่ง
แต่มันกลับไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย พลิ้วไหวในหมอกโลหิตอย่างอิสระ ยิ่งไปกว่านั้นความเร็วยังว่องไวจนอสูรซากระดับห้าตัวนั้นก็ยากจะจับเส้นทางของมันได้