“ตระกูลเซี่ยเป็นตัวอะไร ถึงบังอาจเพิกเฉยกฎของสถาบัน ลบหลู่เกียรติภูมิของสถาบันอย่างเปิดเผย แล้วยังมีคนกล้าปกป้องมันอีก?”
หวังอวิ๋นกระชากคอเสื้อคนคนนั้นขึ้นมา แล้วถามอย่างเอาเป็นเอาตาย
“รุ่นพี่...รุ่นพี่ ผม...ผมเองก็ไม่รู้ เรื่องนี้กระจายไปตั้งนานแล้ว ซุนลี่กับพวกไปหาผู้สอนมาสองสามครั้ง แต่คนระดับสูงในสถาบันก็ไม่มีใครตอบรับ เจ้าเซี่ยซื่อนั่นยังขังตัวอยู่ที่บ้านมันเลย”
ทั้งสองคนเห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าปฏิกิริยาของหวังอวิ๋นจะรุนแรงขนาดนี้ ตกใจจนพูดตะกุกตะกัก
หวังอวิ๋นส่งเสียงเหอะเย็นชา แล้วผลักเขาออกไป ต่อให้ในอดีตเขาก็ไม่กล้าทำอุกอาจเช่นนี้ในสถาบัน ไอ้คนลู่ตามลมเซี่ยซื่อนี่ มันอาศัยดีอะไร?
ที่สำคัญกว่านั้น การกระทำของเซี่ยซื่อก็คือการส่งสัญญาณเอาใจสวีอวี้
อีกอย่าง เจ้าบ้านั่นกล้าเมินคำขู่ของเขา แถมสนิทสนมกับซูหลิงซีมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้กลายเป็นสมาชิกของหน่วยหนึ่งแล้ว
ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาจริงๆ งั้นหรือ?
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของหวังอวิ๋นยิ่งเต็มไปด้วยความอาฆาต
ตอนนี้ เขาทะลวงถึงระดับสี่ขั้นกลางแล้ว ในหมู่ศิษย์รุ่นเดียวกันไม่มีใครเทียบได้ กระทั่งซูหลิงซีก็ไม่กล้าเพิกเฉยต่อเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
เมื่อสวีอวี้ไม่รู้จักดีชั่ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องซุ่มรออีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่ต้องให้มันรู้ผลของการล่วงเกินเขา
“ไปสืบให้ฉันแน่ชัดเลย ว่าตอนนี้สวีอวี้อยู่ที่ไหน”
คิดถึงตรงนี้ แววตาของหวังอวิ๋นแฝงความเยียบเย็นยิ่งกว่าเก่า แล้วเอ่ยขึ้น
“สวีอวี้?”