สวีอวี้พักอยู่ที่สมาคมนักล่าเช่นนี้ ใช้เวลาช่วงบ่ายกับเฟิงเมิ่งจนฟ้าเริ่มมืด จนกระทั่งโจวเสี่ยวชิงรีบกลับมา เขาจึงลุกบอกลา
ตอนเดินออกจากห้อง โจวเสี่ยวชิงมองเขาด้วยสายตาประหลาด สีหน้าเจือความหมายลึกซึ้ง เหมือนมีคำถามมากมายอยากถามเขา แต่ติดที่เฟิงเมิ่งอยู่ด้วยจึงไม่กล้าเอ่ยปาก
สวีอวี้ไม่มีเวลามาตอบสนองความอยากรู้ของเธอ เขาก้าวเร็วๆ จากไป
หลายวันที่ไม่ได้กลับมา แถมสวีเยว่ก็ไปที่สถาบันยุทธ์แล้ว บ้านตระกูลสวีจึงดูเงียบเหงาลงมาก
จนเมื่อสวีอวี้เดินเข้าลานบ้าน แม่สวีเห็นเขากลับมา ดวงตาพลันเปล่งประกาย "กลับมาแล้วเหรอ? เธอเด็กคนนี้ จะออกไปทั้งทีทำไมไม่บอกแม่สักคำ"
"ท่านแม่ จู่ๆ ก็มีภารกิจเข้ามา ต้องรีบไป เลยไม่มีเวลาบอกพวกท่าน"
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาห่วงใยของแม่สวี หัวใจของสวีอวี้ก็อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ปลอบโยนเธอ
ตอนนั้นหลินหร่านพาเขาออกไปยามวิกาล ในสถานการณ์เช่นนั้น เขาก็อธิบายอะไรได้ลำบาก หากบอกความจริงกับพ่อแม่ เกรงว่าจะทำให้พวกท่านเป็นห่วงมากขึ้น
"เธอเด็กคนนี้ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ไปนั่งก่อน แม่จะไปทำให้"
ด้านข้าง ป้าสวีวางงานในมือทันที แล้วเดินไปครัว
สวีอวี้ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของญาติ เขาย่อตัวลงนั่งข้างแม่สวี ช่วยเธอจัดการงานเย็บปักในมือ
จนเมื่อฟ้ามืดสนิท พ่อสวีและลุงก็กลับมาจากทำงานข้างนอก สีหน้าพ่อสวีมีความตื่นเต้นปกปิดไม่มิดอย่างเห็นได้ชัด
สวีอวี้กวาดตามอง ก็เดาได้เลยว่า ช่วงนี้หลังจากได้รับบำรุง ระดับพลังชีวิตของพ่อสวีก็ทะลุขีดจำกัดสิบจุดในที่สุด!
ตอนนี้ เขาก็นับเป็นผู้ใช้พลังระดับหนึ่งที่พลังชีวิตทะลุสิบแล้ว!
ตอนแรกแม่สวีค่อนข้างสงสัยว่าไยวันนี้พ่อสวีถึงดีใจนัก จนสวีอวี้อธิบายเบาๆ เธอจึงเข้าใจกระจ่าง ใบหน้ายิ้มแย้มเบ่งบานขึ้นทันใด รีบคว้ามือพ่อสวี พินิจมองตั้งแต่หัวจรดเท้า "ทะลุขั้นจริงๆ เหรอ? ให้ฉันดูเร็ว!"
ผู้ใช้พลังระดับหนึ่ง สำหรับพวกเขาแต่ก่อนนั้น เป็นสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง
ในหนึ่งปีแทบไม่มีโอกาสได้กินอิ่มสักมื้อ แต่ละวันยังต้องทำงานใช้แรงมากมาย พลังชีวิตไม่มีทางเพิ่มขึ้น มีแต่จะถดถอยตามอายุ