“วืด! วืด!”
ทั้งสี่คนถอยหลังอย่างรวดเร็ว ดึงระยะห่างจากกิ้งก่ายักษ์พันธุ์กลายตัวนั้นออกมาเกินสิบจ้าง
กิ้งก่ายักษ์ตัวนั้นถูกยั่วยุจนเดือดดาลเต็มที่แล้ว ดวงตาแนวตั้งสีแดงฉานเหลือเพียงจิตสังหารที่โหดเหี้ยม คอยาวหนาชูขึ้นสูง ลำคอส่งเสียงครางในลำคอต่ำ ทันใดนั้นมันก็อ้าปากใหญ่ พ่นละอองหมอกสีแดงเพลิงพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ แผ่กระจายอย่างรวดเร็ว
ที่ที่ละอองหมอกผ่านไป พื้นดินกลายเป็นสีดำไหม้และแตกระแหงอย่างรวดเร็ว ผิดกับครั้งก่อน ในละอองหมอกที่ร้อนระอุนี้ กลับมีคมดาบเย็นวาววาบแฝงอยู่ ตัดเฉือนพื้นดินที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ
กิ้งก่ายักษ์พันธุ์กลายตัวนี้มีคู่คุณสมบัติน้ำแข็งและไฟที่ถูกหลอมรวมขึ้นภายหลัง แม้ว่าจะไม่สามารถควบคุมอิทธิฤทธิ์ได้ แต่การระบายพลังงานที่รุนแรงนั้นก็มิอาจประมาทได้
สีหน้าของเซี่ยซื่อเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ต่อให้ร่างกายเขาจะแข็งแกร่ง แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีเช่นนี้ก็ไม่กล้าประมาท จึงถอยหลังอีกระยะหนึ่งทันที
ส่วนสวีอวี้และอีกสองคนต่างใช้วิชาของตน หลบหลีกพื้นที่ละอองหมอกประหลาดนั้น พร้อมกันนั้นก็ปล่อยคมโจมตีซัดออกไปหมายจุดสำคัญของกิ้งก่ายักษ์
“พรวด! พรวด!”
เสียงกระแทกทึบดังขึ้นหลายครั้ง หลายๆ การโจมตีกระหน่ำใส่บาดแผลอันน่าเกลียดของกิ้งก่ายักษ์ เลือดสาดกระเซ็น ต่อให้ร่างใหญ่โตเพียงใด ภายใต้การโจมตีเช่นนี้มันก็ยังอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงคำรามโหยหวน ร่างกายใหญ่โตสั่นสะท้านไม่หยุด
ขณะที่ทั้งสี่คิดว่ากิ้งก่ายักษ์ใกล้สิ้นฤทธิ์แล้ว เกล็ดบนตัวมันกลับฉายแสงสีแดงเข้มอย่างประหลาด กลิ่นอายที่ปั่นป่วนยิ่งกว่าก็ปะทุออกมา
“วืด!”
ชั่วพริบตาต่อมา กิ้งก่ายักษ์ก็พุ่งทะยานออกมาพร้อมห่าฝนเลือดหมายเซี่ยซื่อ
“รังแกคนซื่อหรือไง?”
เซี่ยซื่อด่าอย่างเดือดดาล ตะกี้ก็ฟาดหางตัวเองไปทีนึงแล้ว ยังจะมาอีก?
เห็นฉันไม่ออกมือ คิดว่าฉันเป็นดินปั้นหรือ?
เขาถือโล่สองมือ บนโล่หนักมีแสงสีเลือดพวยพุ่ง กลิ่นอายหนักแน่นดั่งขุนเขาระเบิดออกมาอย่างรุนแรง