สวีอวี้ไม่ได้อยู่ในหน่วยรักษาการณ์นาน หลังจากลาเจอจางตั้นเสร็จ ก็เดินกลับบ้าน
เมื่อพี่ชายกลับมา สวีเยว่ก็ดีใจมาก ใบหน้าเล็กของเธอผุดรอยยิ้มสดใส ราวกับจะบินเข้าไปในอ้อมกอดของสวีอวี้
สวีอวี้ปัดดาบยาวไปด้านข้าง แล้วสวมกอดน้องสาวไว้
“เด็กคนนี้ จะไม่รีบลงมาได้ยังไง เดี๋ยวก็ทำพี่ชายเหนื่อยแย่หรอก”
ได้ยินเสียงร้องด้วยความดีใจของสวีเยว่ แม่สวีก็โผล่หัวออกมา เห็นสวีอวี้ปลอดภัยดี ส่วนสวีเยว่เกาะอยู่บนตัวเขา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มโล่งอก ก่อนจะตำหนิหลังเบาๆ
สวีเยว่แลบลิ้น จากนั้นก็กระโดดลงจากตัวสวีอวี้ แต่ยังคงดึงแขนของเขาไว้ ท่าทางไม่อยากปล่อย
“ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”
สวีอวี้กลับมาถึงบ้าน ตบไหล่น้องสาวเบาๆ เป็นเชิงบอกกล่าว
สวีเยว่ดูเหมือนไม่สนใจกลิ่นแปลกๆ บนเสื้อผ้าพี่ชาย แต่ก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย
สวีอวี้เดินเข้าห้อง เห็นเสื้อผ้าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยบนเตียงปราดเดียว ก็รู้ว่าน้องสาวเอาแต่รอให้ตนกลับมา
ในใจเขาอุ่นวาบขึ้นมา วางดาบยาวที่ห่อด้วยผ้าไว้ข้างๆ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด แล้วเดินออกจากห้อง ถามเธอถึงเรื่องในโรงเรียนช่วงไม่กี่วันนี้
สวีเยว่จูงมือสวีอวี้ไปพลาง เล่าเรื่องสนุกในโรงเรียนพลาง ตอนที่พูดถึงคุณครูจูเป็นเช่นนั้นเช่นนี้ ดวงตาก็สุกสกาว เต็มไปด้วยความเลื่อมใส
สวีอวี้ฟังอย่างเงียบๆ มุมปากมีรอยยิ้มจางๆ
คุณครูจูผู้นี้ ที่ได้รับความเคารพนับถือเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นผู้คงแก่เรียนเท่านั้น
หลังจากที่ได้พบกันครั้งก่อน เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของอีกฝ่าย จิตใจที่ทำตามอำเภอใจเช่นนี้ ไม่เข้ากับแดนรกร้างแห่งนี้เลย คริสตัลเลือดที่หยิบออกมาให้อย่างไม่ยี่หระ ยิ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ถ้าพรุ่งนี้มีโอกาส ก็ควรไปเยี่ยมเยียนอีกสักครั้ง
“พวกนี้เป็นของที่ท่านจางจากหน่วยรักษาการณ์ส่งมาให้ ลูกว่าจะตอบแทนของขวัญกลับไปดีไหม”
แม่สวีส่งห่อกระดาษน้ำมันให้สวีอวี้ เมื่อเปิดออก ก็เห็นก้อนเนื้อขาวโพลนนอนอยู่ในนั้น
สวีอวี้ชะงักไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าจางตั้นจะมาที่บ้านด้วย
“ท่านเป็นรุ่นพี่ที่คอยสอนให้ฉันคุ้นเคยกับงานในหน่วยรักษาการณ์ตอนเพิ่งเข้าใหม่ ในเมื่อเป็นของจากท่าน ก็รับไว้เถอะครับ”