สีหน้าทุกคนเคร่งขรึม ไม่ทันได้สนใจเก็บซากอสูรซาก รีบถอยออกจากแอ่งดินทันที
มองไปตามทิศทางที่เซี่ยฟางจ้อง ในระยะไกลฝุ่นดินพวยพุ่ง เงาดำบิดเบี้ยวเจ็ดแปดสายกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงอย่างน่าตกใจ แม้จะอยู่ห่างออกไป แต่ยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายดุร้ายที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก
“พวกเราถอยตอนนี้เลยไหม?”
เซี่ยซื่อสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ถามขึ้น
หากถูกฝูงอสูรซากพวกนี้ล้อมไว้ ต่อให้มีเจ็ดคน เกรงว่าก็ต้องจ่ายราคาอย่างสาหัส
แต่หากถูกอสูรซากพวกนี้ไล่ตาม ผลลัพธ์ก็คงยิ่งเลวร้ายกว่า ตลอดทางที่ผ่านไป จะต้องมีอสูรซากตัวอื่นตื่นตัวมากขึ้น แล้วเข้าร่วมขบวนไล่ล่าแน่
ถึงตอนนั้น ไม่แน่ว่าฝูงอสูรซากด้านหลังพวกเขาอาจขยายกลายเป็นคลื่นอสูรขนาดเล็ก!
“เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนพวกมันไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เรา”
ซูหลิงซีหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองการเคลื่อนไหวของฝูงอสูรซาก สังเกตเห็นว่าวิถีการวิ่งของพวกมันเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย คงไม่ใช่เพราะเสียงต่อสู้เมื่อครู่นี้
เห็นดังนั้น หลายคนรีบเงียบเสียงทันที กลั้นหายใจหมอบอยู่ริมแอ่งดิน จ้องมองเงาอสูรพวกนั้นไม่วางตา
เมื่ออสูรซากพวกนั้นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดทุกคนก็เห็นรูปร่างของพวกมันชัดเจน สิ่งที่ทำให้พวกเขาแปลกใจก็คือ อสูรซากที่อยู่ด้านหน้าสุดเหมือนกำลังถูกไล่ล่าอยู่
ร่างกายมันแม้จะใหญ่กว่าอสูรซากระดับห้าปกติหนึ่งระดับ แต่บนตัวเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาดน่าสะพรึงกลัว หนังเนื้อพลิกกลับ เลือดไหลรินไม่หยุด