สำหรับทุกคนในตระกูลสวี ช่วงหลายปีมานี้ ทุกวันล้วนเป็นความทรมานแสนสาหัส
“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว……”
ดวงตาของแม่สวีแดงก่ำ ในที่สุดน้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมา คำพูดนับพันนับหมื่นจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงคำพึมพำปนสะอื้น
พ่อสวียืนอยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่ได้เสียอาการเหมือนแม่สวี แต่ขอบตาก็แดงระเรื่อ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความตื่นเต้นในใจ ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “พอแล้ว อย่าให้เด็กมันหัวเราะเยาะ เสี่ยวอวี้เพิ่งกลับมา กลับบ้านกันก่อน ที่บ้านเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว”
แม้เขาจะจงใจทำเสียงให้สงบนิ่ง แต่กระแสเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยก็ยังเผยให้เห็นว่า บิดาผู้นี้หาได้สงบใจไม่
เฟิงเมิ่งมีแววตาพร่าเลือน จ้องมองร่างที่คุ้นเคยจนสลักลึกถึงกระดูก ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ เธอติดตามข่าวของสวีอวี้มาโดยตลอด ตั้งแต่การประลองใหญ่ของสถาบันไปจนถึงตอนที่พวกเขาเข้าสู่ซากภพ แทบทุกย่างก้าวไม่เคยคลาดสายตา
ยามนี้เมื่อได้เห็นเขาด้วยตาตนเอง ในใจก็อดเกิดความรู้สึกพร่าเลือนราวกับไม่อยากเชื่อขึ้นมาไม่ได้
สวีอวี้ในตอนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาในปราการ และยังต้องให้เธอคอยดูแลอีกต่อไปแล้ว ส่วนทรัพยากรนั้น หากเขาต้องการ เกรงว่าแม้แต่ห้ากลุ่มทุนก็ยังจะแย่งกันประเคนให้
“พี่เหมิง กลับไปด้วยกันเถอะ ยืนเหม่ออะไรอยู่?”
สวีเยว่จับมือสวีอวี้ไว้แน่น หันไปเรียกเฟิงเมิ่งด้วยรอยยิ้มสดใส
“ฉัน……”
เฟิงเมิ่งลังเลอยู่บ้าง แม้ภายใต้การสนับสนุนของสาขา สมาคมนักล่าจะกลายเป็นกลุ่มอำนาจที่ไม่ด้อยไปกว่าตระกูลใหญ่ตระกูลอื่นแล้ว แต่ตอนนี้เหล่าปรมาจารย์ยืนเรียงรายอยู่ทั้งสองข้าง ภายใต้สายตาของปรมาจารย์มากมายเช่นนี้ เธอก็อดรู้สึกเกร็งไม่ได้
“พี่เหมิง ไม่ได้เจอกันหลายปี ทำไมถึงไม่คล่องแคล่วเด็ดขาดเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ?”
สวีอวี้เอ่ยพลางยิ้ม
เขาไม่เคยลืมเรื่องราวระหว่างตนกับเฟิงเมิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการดูแลเอาใจใส่ในชีวิตประจำวันของเธอ หรือความอ่อนโยนที่มอบให้ในห้องทำงาน ล้วนประทับอยู่ในความทรงจำอย่างลึกซึ้ง
ยิ่งไปกว่านั้น จากท่าทีของสวีเยว่และคนอื่น ๆ ก็เห็นได้ไม่ยากว่า หลายปีมานี้เฟิงเมิ่งยังคงคอยดูแลตระกูลสวีอยู่