อาหารเย็นจบลงท่ามกลางความเงียบงัน สวีเยว่จัดการลุกขึ้นเก็บชามตะเกียบอย่างรู้งาน นำไปไว้ข้างรางหินหลังบ้าน แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดถูอย่างประณีต
ขณะนั้น แม่สวีลุกขึ้น ส่งสายตาให้พ่อสวีกับลุง ทั้งสองเดินตามไป เสียงถูกกดให้ต่ำลง “พวกคุณ… มาทางนี้หน่อย”
คนทั้งสองขยับไปยังห้องดินอีกด้านอย่างรู้งาน ป้าสวียังดึงแถบผ้าที่แขวนตรงประตูลงปิดทางเข้าไว้
“เฮ้อ แทบตกใจตาย”
สวีอวี้กำลังจะเดินไปฟังว่าพวกเขากำลังคุยอะไร กลับเห็นสวีเฉียงย่องเข้ามาอย่างมีเลศนัย เอาไหล่กระแทกเขาเบาๆ
จากความทรงจำ เขาสนิทกับญาติผู้นี้มาก
เขาไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยที่ญาติมีเนื้อกิน ต่อให้ในชามตัวเองไม่มีแม้แต่มันสัตว์ เขาก็ไม่เคยรู้สึกไม่สมดุล
และเข้าใจดีว่า ญาติแบกรับความหวังของครอบครัวเสวียนไว้ ภาระหนักหนากว่า!
ส่วนสวีเฉียงก็มักประหยัดอาหารไว้แบ่งให้เขากับสวีเยว่ในช่วงเวลาปกติ ดูจากการดูแลน้องๆ ในยามปกติก็เห็นได้ชัดว่า เขามีความรู้สึกผิดติดตัวอยู่เสมอ
“พี่เฉียง เบาๆ หน่อยค่ะ พี่ชายฉันยังไม่หายดีเลย”
สวีเยว่เก็บของเสร็จ เห็นสวีเฉียงใช้ไหล่กระแทกเขาเช่นนั้น จึงรีบเดินเข้ามา
สวีเฉียงหัวเราะแห้งๆ เกาหัวด้วยท่าทีละอายใจ
ตัวเองลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง?
“ไม่เป็นไร ร่างกายฉันฟื้นตัวดีมากแล้ว”
สวีอวี้ส่ายหน้า ยิ้มรับ
“ก็ดูเหมือนจะจริง”
สวีเฉียงมองสวีอวี้ด้วยความสงสัย เมื่อครู่แม้ไม่ได้ออกแรงมาก แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ในเขตคนลี้ภัย คนที่ไข้สูงต่อเนื่องหลายวันนั้น แทบเท่ากับถูกตัดสินประหารชีวิต
แม้จะรักษาด้วยยา ในช่วงสั้นก็ยังลุกจากเตียงไม่ได้…
สวีอวี้ดูไม่เหมือนคนอ่อนแอเลยสักนิด?
ยิ่งกว่านั้น ตอนกระแทกไหล่เมื่อครู่ ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาดูแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม
“พี่เฉียง ฉันอยากถามอะไรหน่อย”
สวีอวี้ไม่สนใจรายละเอียดพวกนั้น กล่าวถาม
สวีเฉียงพยักหน้าด้วยท่าทางซื่อบื้อ พร้อมจะตอบทุกคำถาม
“พี่พอรู้ไหมว่ามาตรฐานของสถาบันยุทธ์ ทำไมต้องตั้งไว้ที่พลังชีวิตสิบหน่วย?”
สวีอวี้เดาคำตอบไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังอยากสอบถามให้แน่ใจ
“พลังชีวิตสิบหน่วย คือขีดแบ่ง”
สวีเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำอธิบาย