"โฮก!"
เมื่อทั้งสี่คนก้าวเข้าสู่เขตแดนนี้ จู่ๆ ในม่านหมอกเบื้องหน้าก็ดังคำรามทุ้มต่ำลอดมา สั่นสะเทือนจนละอองหมอกโดยรอบพลิ้วไหวไปหมด
"มาแล้ว!"
สวีอวี้ตะโกนเสียงต่ำ เป็นการเตือน
เซี่ยซื่อขบฟันแน่น โล่ของเขาสาดแสงสีแดง ดูท่าจะเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว
"ตู้ม!"
พริบตาถัดมา ไอหมอกปั่นป่วนพลันมีอสูรซากจระเข้บึงพิษขนาดเกือบสองจ้างพุ่งทะลวงออกมา มันมีเกล็ดแข็งสีน้ำตาลเทาขึ้นอยู่บนหลัง พัดพากลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งมาตรงเข้ายังเซี่ยซื่อที่อยู่แถวหน้าสุด
"เป็นอสูรซากระดับห้าจริงๆ!"
เซี่ยซื่อสบถแผ่วเบา แต่ไม่มีอาการตื่นตระหนกเหมือนตอนแรกอีกต่อไป เขายกโล่ขวางเต็มแรงจนต้านทานการกัดอันหนักหน่วงและทรงพลังของจระเข้บึงพิษนี้ไว้ได้อย่างสิ้นเชิง เสียง "แกร๊ง" ดังขึ้นครั้งหนึ่ง ตัวเขาสะเทือนถอยหลังไปหลายเมตรจากแรงมหาศาลนั้น เท้าจมลึกลงไปในโคลนหนองน้ำนุ่มราวครึ่งฟุต
เซี่ยฟางกับซูหลิงซีสะบัดร่างเปรียวบาง วกอ้อมไปยังสีข้างของจระเข้บึงพิษแล้ว แทงดาบตรงเข้าไปยังรอยต่อระหว่างเกล็ดของมัน
"ฉึบ!"
จระเข้บึงพิษเจ็บปวด สะบัดหางเต็มแรงฟาดเข้าใส่ซูหลิงซี เกิดเสียงลมดังกังวานบาดหู เห็นได้ชัดว่าพลังของการโจมตีครั้งนี้น่าสะพรึงกลัวเป็นที่สุด หากถูกฟาดเข้าอย่างจัง ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังระดับห้าก็อย่าหวังจะถอยกลับมาได้โดยไม่บาดเจ็บ
ซูหลิงซีเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว ปลายเท้าจรดเบาๆ ร่างทั้งร่างราวกับปุยฝ้ายลอยอ้อยอิ่งหลบไปสามจ้าง หลีกเลี่ยงการโจมตีที่แสนจะอันตรายนี้ ขณะเดียวกันกระบี่ในมือสาดประกายเยือกเย็นวาบหนึ่ง กระบี่ปราณกู่ร้องออกไป ฉีกแผ่นเกล็ดกระจายหลายชิ้นอย่างแรง กระบี่ปราณทะลุเข้าไปในเนื้อลึกสามนิ้ว
จระเข้บึงพิษส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา กระพุ้งคอพองโต พ่นละอองพิษสีน้ำตาลดำกลุ่มหนึ่งออกมาอย่างแรง มุ่งปกคลุมเข้ามายังพวกเขา