“ถ้าทำให้เจ้าสัตว์ร้ายนี่หมดแรงได้ อาจจะฆ่ามันได้ในคราวเดียวก็ได้”
แววตาเยือกเย็นฉายวาบในดวงตาของเหลยฮวนฮวน แก่นสัตว์อสูรซากระดับห้าขั้นสูงสุดนั้นประเมินค่าไม่ได้ ยิ่งกว่าไขกระดูกเลือดเสียอีก
เขากำหอกในมือเงียบ ๆ รอเพียงจังหวะเหมาะก็จะลองลงมือ
และภายใต้การยั่วเย้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนกสีชาด อสูรซากระดับห้าตัวนั้นก็พ่นแสงเลือดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่โจมตีเช่นนี้ กลิ่นอายบนร่างมันก็อ่อนลงไปหลายส่วน
เป็นเช่นนี้อยู่สิบกว่ารอบ ในที่สุดอสูรซากระดับห้าก็ต้านไม่ไหว ร่างมหึมาเซถอยไปด้านหลัง ทรุดลงนอนกับพื้นอีกครั้ง หายใจหอบหนักราวกับใกล้หมดแรงเต็มที
ใจของเหลยฮวนฮวนสั่นไหว สายตาจับจ้องไปที่รูแผลกลางหลังของมัน หากโจมตีโดนแผลนั้นได้ครั้งเดียว อาจทำให้มันบาดเจ็บสาหัส หรือถึงขั้นฆ่าได้ในคราวเดียว
เพียงแค่จัดการมันได้ ไขกระดูกเลือดที่เหลือก็จะตกเป็นของตนโดยไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมาย
ส่วนนกสีชาดตัวนั้น ช่างหัวมัน มันอยากส่งเสียงร้องก็ปล่อยไป หากกล้าบินต่ำลงมา หอกเดียวก็ทะลวงร่างมันได้
เหลยฮวนฮวนเคลื่อนร่างอย่างเงียบเชียบ สะสมพลังไว้ในที
และในตอนนี้ ความสนใจของอสูรซากระดับห้าดูเหมือนจะจับจ้องอยู่ที่นกสีชาดบนฟ้าเต็มที่ ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะ ไม่ทันสังเกตว่าเขาเองก็กำลังเข้าใกล้อย่างเงียบเชียบ