"เดี๋ยวก่อน!"
ขณะที่ทุกคนเตรียมถอนตัว จู่ ๆ ชายผู้อยู่กลางกลุ่มก็ยกมือขึ้น
ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาถูกทุกคนห้อมล้อมไว้ตรงกลางราวกับได้รับการปกป้องอย่างเข้มงวด ทันทีที่เขาปริปาก แม้แต่ชายวัยกลางคนสองคนที่อยู่หน้าสุดซึ่งมีลายเมฆสองเส้นบนแขนเสื้อก็ชะงักฝีเท้าทันที
"อาจารย์หยาง มีอะไรงั้นหรือ?"
สองคนด้านหน้ารีบรุดมาถาม
สายตาคนอื่น ๆ ต่างจับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนผู้นี้ แววตาเต็มไปด้วยความยำเกรง
"เอาดาบมาให้ฉัน"
อาจารย์หยางไม่รีบอธิบาย เพียงยื่นมือออกมาเป็นสัญญาณ
คนข้างหลังไม่กล้ารีรอ รีบยื่นดาบโบราณที่ท่านจงทิ้งไว้ให้อย่างนอบน้อม
เขารับดาบโบราณ ปลายนิ้วลูบไปตามคมดาบ สายตาคมกราดกวาดมองไปรอบ ๆ สุดท้ายจ้องไปที่พื้นใกล้หลุมลึก โบกมือเพียงครั้ง แรงที่มองไม่เห็นก็พัดเอาเศษหินบริเวณนั้นกระเด็นออกไป เผยให้เห็นร่องรอยที่เคยถูกอำพรางไว้
"พลังจิตของอาจารย์หยางพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว"
หลายคนข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ผู้แข็งแกร่งรอบข้างก็แสดงความยำเกรงออกมาเช่นกัน
บุคคลนี้คือผู้ใช้พลังจิตขั้นสี่ที่สามกงจื่อแห่งสกุลเหลียงของหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ฝึกฝนขึ้นมาเอง อาจารย์หยาง: หยางเฉิงเจ๋อ
หยางเฉิงเจ๋อก้าวไปข้างหน้า ย่อตัวลง ฝ่ามือลูบไปตามร่องรอยนั้น หว่างคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย รอยที่เห็นจมลึกลงไปในพื้นสามนิ้ว ขอบเรียบคมราวกับถูกเฉือน ทำให้เขาเปลี่ยนการคาดการณ์ทันที
"อาจารย์หยาง ท่านพบบางอย่างงั้นหรือ?"
ชายวัยกลางคนผู้มีลายเมฆสองเส้นซึ่งอยู่ข้าง ๆ อดถามไม่ได้
"ตอนพวกเธอลงมือ มีใครพบผู้อื่นอยู่ใกล้เคียงบ้าง?"
อาจารย์หยางไม่ตอบ แต่หันไปถามผู้แข็งแกร่งที่กลับมาส่งข่าว
"ไม่มี"
คนผู้นั้นตอบแล้วหยุดครู่หนึ่ง "ก่อนที่ฉันจะออกจากที่แห่งนี้ ไม่พบว่ามีคนอื่นอยู่"
"อาจารย์หยาง โอกาสทองที่นี่ถูกคนอื่นชิงไปแล้วหรือไม่?"
เมื่อได้ยิน สีหน้าของผู้แข็งแกร่งสองคนนั้นก็หนักลง ถามขึ้น
"ยังไม่ชัดเจน ร่องรอยที่นี่สับสนเกินไป ยากจะบอกได้ในชั่วคราวว่าโสมโบราณไขกระดูกเลือดตกไปอยู่ในมืออสูรซากหรือไม่"
หยางเฉิงเจ๋อขมวดคิ้วแน่น ลุกขึ้นยืน "แต่นี่คือรอยดาบ ไม่ใช่ร่องรอยที่อสูรซากจะทิ้งไว้ได้"