“สัตว์ชั่ว!”
สีหน้าหลินหร่านเคร่งขรึม คิ้วเรียวขมวด ในสถานที่เช่นนี้ยากจะใช้พลังได้เต็มที่อยู่แล้ว และที่สำคัญกว่านั้น เธอไม่รู้ว่าผู้แข็งแกร่งขั้นปรมาจารย์ของตระกูลหลินเดินทางมาถึงจุดไหนแล้ว
หากเกิดความวุ่นวายมากเกินไปจนถูกอีกฝ่ายจับได้ พวกมันต้องรีบมาโดยไม่สนใจสิ่งใด เมื่อถึงตอนนั้น นอกจากจะไม่ได้หยดน้ำทิพย์อุกกาบาตแล้ว เธอและสวีอวี้ก็ยากจะรอดพ้นภัย!
ขณะที่หลินหร่านกำลังชั่งใจ อสูรซากตนนั้นไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ หางยักษ์ตวัดกวาด คลื่นแมกมาสีแดงเดือดสูงหลายจ้างซัดถล่มใส่ศีรษะของหลินหร่าน
“ตูม!”
หลินหร่านถอยตัวอย่างรวดเร็ว หลบได้อย่างสง่างาม แมกมาร้อนระอุที่กระเซ็นมาใกล้ตัวนางในระยะไม่กี่เมตรถูกชั้นพลังไร้รูปร่างกั้นไว้ เกิดเป็นควันขาวพวยพุ่ง โดยไม่ติดตัวเธอแม้แต่น้อย
สวีอวี้มองด้วยใจเต้นระทึก การโจมตีแบบวงกว้างเช่นนี้สำหรับผู้ใช้พลังระดับสี่แทบจะเท่ากับหายนะร้ายแรง ในพื้นที่แคบ ต่อให้มีวิชาตัวเบาล้ำเลิศเพียงใด ก็ยากจะหลบหลีก
แต่หลินหร่านกลับทำได้อย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าการโจมตีนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับเธอ
สวีอวี้จับจ้องร่างงามสง่านั้น ดวงตาค่อย ๆ จริงจังขึ้น เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ทุกการเคลื่อนไหวของหลินหร่านนั้นเกินขีดจำกัดของผู้ใช้พลังทั่วไป แม้แต่สายตาของเขาก็ยังตามไม่ทัน
เห็นได้ชัดว่า ความแข็งแกร่งของปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตนั้นเหนือจินตนาการที่เขาเคยมี เกินกว่าที่คนธรรมดาจะนึกถึง
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ใช้พลังระดับหกถึงได้ลำบากเพียงนั้นเมื่อเผชิญอสูรซากระดับราชัน ถึงขั้นถูกขยี้ทับได้ แต่ปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตกลับสามารถต่อกรได้ หรือแม้แต่ปรมาจารย์ชั้นยอดบางคนยังสังหารมันลงได้!
“สวีอวี้ เตรียมตัว!”
ทันใดนั้น เสียงแหลมของหลินหร่านก็ดังขึ้น เธอรู้แล้วว่าไม่อาจยืดเยื้อต่อไปได้ มิเช่นนั้น ความวุ่นวายที่นี่จะถูกคนอื่นจับได้ในไม่ช้า
การรับรู้ของปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตนั้นเฉียบคมยิ่ง ไม่อาจเสี่ยงได้เด็ดขาด
“ฟิ้ว!”
สิ้นเสียงของหลินหร่าน กระบี่สั้นในมือเธอพลันเปล่งแสงเย็นเยียบพร่างพราย บนตัวกระบี่ปรากฏลวดลายสีฟ้าน้ำแข็งละเอียด กลิ่นอายเย็นเยือกแผ่ขยายออกจากตัวเธออย่างบ้าคลั่ง