"กล้าดีนัก!"
เหลียงอู๋เหินส่งเสียงคำรามในลำคอ ไม่เห็นแม้แต่ฝีเท้าขยับ แต่ร่างกลับเลื่อนไปครึ่งศอก แสงกระบี่พุ่งผ่านโคนหูไป ฟันลงบนหินสีเขียวเบื้องหลังสูงครึ่งคน ก้อนหินทั้งก้อนระเบิดเป็นเศษผงกระจายทั่ว
ปรมาจารย์รอบด้านตกใจจนถอยหลังต่อเนื่อง หน้าเต็มไปด้วยความสยอง
เมื่อครู่ถ้าแสงกระบี่นั้นพุ่งเข้าหาพวกเขา ปรมาจารย์สักคนก็คงไม่ทันตั้งตัว ศีรษะขาดจากลำตัวไปแล้ว
"ขอให้ฉันได้ทดสอบฝีมืออันดับสามแห่งทหารองครักษ์กระบี่มังกรทองสักครั้ง"
เหลียงอู๋เหินยังพูดไม่ทันจบ แสงทองรอบกายพุ่งพรวด ฝ่ามือรวมร่างเป็นรอยประทับฝ่ามือสีทองแน่นหนา พร้อมเสียงระเบิดของอากาศ ฟาดเข้าหาถังหานอีอย่างรุนแรง
"ฮึ!"
ถังหานอีพลิกข้อมือเบา ๆ ดาบยาวน้ำแข็งเยือกแช่แข็งก็อยู่ในมือแล้ว ยามใบดาบสั่นสะเทือนก็ส่งเสียงกังวานราวมังกรคำราม คนทั้งหมดเห็นเพียงแสงเย็นวาบผ่าน รอยประทับฝ่ามือสีทองนั้นถูกฟันแตกออก กลายเป็นประกายทองกระจายเต็มฟ้า
"ซิ้ว!"
ทันทีถังหานอีกลายร่างเป็นสายรุ้งสีเขียว แสงดาบเย็นเฉียบคมคลุมทั้งตัวเหลียงอู๋เหิน เสียงเหล็กปะทะกันดังกังวานทั่วสนาม กระบี่ปราณแผ่ไปทุกทิศ
ภายในไม่กี่สิบเพลง เหลียงอู๋เหินถูกบีบจนถอยหลังไม่หยุด พอยืนหยุด ทุกคนจึงเห็นว่าฉลององค์บนตัวเขาถูกกระบี่ปราณเฉือนเป็นรอยหลายทาง เลือดซึมออกเป็นจุด ๆ
ซ่งซันทงและปรมาจารย์อีกไม่กี่คนมองหน้ากัน เห็นความสยองในดวงตาของกันและกัน
พวกเขารู้ดีว่าฝีมือของเหลียงอู๋เหินเป็นเช่นไร
ตระกูลเหลียงแม้จะใหญ่โต แต่การแข่งขันในหมู่คนรุ่นเยาว์ก็โหดร้ายเกินจินตนาการ มีเพียงปีศาจที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิดจริง ๆ เท่านั้นที่มีสิทธิ์อยู่ในแกนกลางของตระกูลเหลียง ส่วนเด็ก ๆ อย่างพี่น้องเหลียงเสี่ยวชินที่ไม่มีสิทธิ์แย่งตำแหน่งลำดับ ก็ถูกส่งไปยังชายแดนไกล ๆ นานแล้ว
เหลียงอู๋เหินสามารถคว้าตำแหน่งลำดับที่ 6 มาได้จากการแข่งขันโหดเหี้ยมเช่นนั้น ความแข็งแกร่งของเขาย่อมไม่ใช่ปรมาจารย์ธรรมดาจะเทียบได้
แต่เหลียงอู๋เหินที่แข็งแกร่งเช่นนี้ กลับถูกถังหานอีกดักจับไว้ทั้งฉาก จนแม้แต่สัญญาณความพ่ายแพ้ก็เริ่มปรากฏ นี่จะไม่ทำให้พวกเขาขนลุกได้อย่างไร?