“ที่นี่คือแดนร้างหรือ?”
ครู่ต่อมา เซี่ยซื่อก็ได้สติกลับมา มองดูแผ่นดินที่แตกระแหง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
นอกจากดวงดาวประหลาดสองดวงบนฟ้าแล้ว แดนร้างแห่งนี้ยังต่างจากแดนร้างนอกปราการ หินรูปร่างประหลาดบนพื้นตั้งตระหง่านในท่าทางบิดเบี้ยว บ้างเหมือนถูกของมีคมผ่า บ้างบิดเป็นเกลียว ราวกับผ่านการถูกทำลายด้วยพลังที่ยากจะจินตนาการ
แถมเท่าที่มองเห็น กลับไร้ต้นไม้ดอกไม้ที่คุ้นเคย ไกลออกไปมีกลุ่มคล้ายเห็ดที่ถูกขยายหลายร้อยเท่า ร่มของมันขยับยั้วเยี้ยอย่างช้า ๆ ผิวหลั่งเมือกสีเขียวหม่น ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ
“ซากภพ...”
สวีอวี้พึมพำในใจ อย่างที่จางเซียวพวกเขาพูด พลังงานที่นี่เข้มข้นกว่าดาวสีครามจริง ๆ แม้แต่ยามหายใจก็สัมผัสได้ถึงความพลุ่งพล่านของพลังชีวิต
“พี่...พี่สาวตระกูลซู ตอนนี้เราจะทำอย่างไร?”
เซี่ยซื่อได้สติ หันไปมองซูหลิงซี น้ำเสียงแฝงความประหม่า
“สังเกตรอบด้าน อย่ารีบเคลื่อนไหว”
ซูหลิงซีกวาดสายตาแหลมคมไปรอบตัว ร่างกายแผ่คลื่นพลังจิตเลือนรางออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังใช้พลังจิตตรวจสอบบริเวณใกล้เคียง
“อยู่ที่นี่จะไม่ถูกคนมาทีหลังแย่งก่อนหรือ?”
สวีอวี้ถามเชิงหยั่ง
“ทุกครั้งที่ประตูมิติเปิด จะสุ่มส่งแต่ละหน่วยไปยังพื้นที่ใกล้เคียง โอกาสที่จะเจอกันน้อยมาก”