"นี่มัน…ค่ายกลต้องห้าม?"
ซูหลิงซีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังไอเย็นที่กำลังละลายหายไป ในใจพลันเกิดความสงสัย
สวีอวี้เบิกตากว้าง ก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ ดาบหมึกทมิฬในมือสั่นสะท้านเล็กน้อย ปราณดาบสายหนึ่งพุ่งออกไปพร้อมเสียงหวีดหวิว ฟาดฟันเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวอยู่บนผนังหินให้ขาดสะบั้น หลังจากนั้นเขาจึงยื่นมือออกไปเช็ดตะไคร่น้ำบนผนังหินออก ในที่สุดก็เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงซึ่งถูกซ่อนไว้
บนผนังหินตรงปากทางเข้า แนวอักขระล้ำลึกมากมายไหลเวียน ต่อให้เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด แสงที่ไหลเวียนนั้นก็ยังคงกระจ่างชัด ราวกับแม้แต่ร่องรอยแห่งกาลเวลาก็ยากจะกัดกร่อนมันได้
สวีอวี้มองแนวอักขระเหล่านี้ รู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง คล้ายคลึงกับอักษรเวทที่ค้นพบในซากภพ ทว่ากลับยิ่งคลุมเครือและลึกล้ำกว่า แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายเก่าแก่โบราณอย่างเลือนราง
เมื่อเห็นการกระทำของเขา เซี่ยซื่อที่เดิมทีอยากจะถามอะไรก็หุบปากทันที เดินตามหลังสวีอวี้ไปเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงรบกวน
สวีอวี้สังเกตอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกระตุ้นพลังจิต ส่งมันเข้าไปในระหว่างแนวอักขระเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่สัมผัสกับแนวอักขระ เขาก็รู้สึกถึงแรงผลักเล็ก ๆ แผ่ซ่านออกมา ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นมาขวางกั้นการรับรู้ของเขาไว้ภายนอก ทำได้เพียงเลือนรางว่าแนวอักขระเหล่านั้นลึกล้ำหยั่งยาก และยังเลื่อนเคลื่อนไหวอยู่ ไม่อาจจับเส้นทางของมันได้เลย
"เป็นยังไงบ้าง?"
เมื่อเห็นสวีอวี้ขมวดคิ้วแน่น ทั้งสามคนก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาในใจ เซี่ยซื่ออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเบา ๆ
สวีอวี้ส่ายหน้า จากนั้นก็ปล่อยพลังจิตออกมาอีกสายหนึ่ง ส่งตรงเข้าไปยังช่องพลังวิญญาณ เช่นเดียวกับครั้งก่อน วินาทีที่แตะต้องภายในปากทางเข้า ก็ถูกแรงไร้รูปร่างบางอย่างดีดกลับออกมา
"นี่คือค่ายกลผนึก ส่วนแนวอักขระนั้น ฉันเองก็มองไม่ออก"
สวีอวี้พูดเสียงทุ้ม
"ค่ายกลผนึก? หรือว่าที่นี่จะผนึกสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลเอาไว้?"
เซี่ยซื่อได้ยินดังนั้นก็พลันชะงักไป
"เจ้านี่อ่านหนังสือนิทานมากเกินไปแล้วกระมัง ที่ไหนจะมีสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลรอให้แกไปคลายผนึกมากมายนัก"