สวีอวี้ไม่สนใจคำหยอกของเซี่ยซื่อ สายตาจับจ้องไปที่ปากทางเข้าหุบเขาแน่นิ่ง เมื่อเห็นว่าอสูรซากส่วนใหญ่รีบร้อนกลับเข้าไปในหุบเขาแล้ว เขาจึงทำสัญญาณมือให้ซูหลิงซีกับอีกสองคนทันที "ไปกัน อ้อมไปด้านข้างหุบเขา"
ทั้งสี่จึงอาศัยต้นไม้กับหินผาบังกาย แอบย่องไปทางด้านข้างหุบเขาอย่างเงียบเชียบ ตลอดทางไม่พบอุปสรรคใดเลย ประหนึ่งอสูรซากในเขตนี้ถูกดอกมายาวิญญาณเรียกไปจนหมด รวมตัวอยู่ในหุบเขา
เวลานี้ภายในหุบเขา อสูรซากกว่าครึ่งแหงนหน้าขึ้นคำรามใส่นกสีชาดตัวน้อยบนฟ้า แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้เลย ทำได้เพียงมองดูเปลวทองดวงแล้วดวงเล่าร่วงลงมา
ดูเหมือนดอกมายาวิญญาณจะสัมผัสได้ว่าเปลวทองพวกนี้อันตรายสุดขีด ทุกครั้งที่เปลวไฟร่วงลงมา จะมีอสูรซากตัวหนึ่งคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยความสมัครใจ ใช้ร่างกายเลือดเนื้อต้านทานการเผาไหม้อย่างเต็มกำลัง
ชั่วเวลาเพียงอึดใจ บริเวณรอบดอกมายาวิญญาณกองซากเกรียมดำนับสิบร่างไว้แล้ว บนซากยังมีควันเขียวคลุ้ง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นไหม้ฉุนแสบจมูก
สวีอวี้และพวกอีกสามแอบย่องมาถึงผนังด้านข้างของหุบเขาแล้ว มองดูภาพเบื้องล่างในหุบเขา ต่างอดมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ได้
ภาพอนาถเพียงนี้ กลับไม่ทำให้อสูรซากตัวอื่นถอยหนีไปเลยสักนิด ราวกับไม่รู้สึกถึงความหวาดกลัวโดยสิ้นเชิง ในดวงตามีเพียงปณิธานปกป้องดอกมายาวิญญาณ
ต่อให้เซี่ยซื่อกับเซี่ยฟางจะไม่ใช่ผู้ใช้พลังจิต ก็ยังสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายของดอกมายาวิญญาณ
การควบคุมเช่นนี้เกินกว่าที่ผู้ใช้พลังจิตขั้นสี่หรือห้าจะทำได้ ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังจิตขั้นหก ก็อาจไม่สามารถควบคุมอสูรซากจำนวนมากได้พร้อมกันเช่นนี้
"ดอกมายาวิญญาณต่างจากพืชทิพย์ทั่วไป มันมีพลังจิตโดยกำเนิด เมื่อใดที่รวมตัวเกิดวิญญาณอสูรแล้ว ก็จะควบคุมจิตใจของอสูรซากได้อย่างง่ายดาย เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นหุ่นเชิดที่ภักดีไร้ข้อกังขา"
ซูหลิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย มองออกว่าเพื่อนร่วมทีมมีความหวาดหวั่น จึงอธิบาย
"ถ้าเราเข้าใกล้ จะถูกมันส่งผลกระทบด้วยไหม?"
เซี่ยซื่อถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เอ่ยความกังวลในใจออกมา