"งั้นก็ช่างเถอะ"
สวีอวี้รู้จักกาลเทศะพอที่จะเลิกพูดถึงเรื่องนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ การฝ่าลงไปสังหารไม่ต่างอะไรกับการหาทางตาย ดูจากตอนนี้ นอกจากจะยืนหยัดป้องกันตายอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีวิธีใดที่ดีกว่านี้แล้ว
แต่หากยังอยู่ต่อไป ก็มีแต่จะถูกบั่นทอนจนตายอย่างช้า ๆ
เมื่อใดที่อสูรซากบุกขึ้นมาบนแนวกำแพงปราการ ต่อให้มีผู้แข็งแกร่งอย่างมีดเฒ่าคุมเชิงอยู่ ก็ยากที่จะพลิกผลลัพธ์การพังทลายของแนวป้องกันได้
"อาเต๋า สกุลเหลียงคิดจะละทิ้งปราการนี้แล้วหรือ?"
เฟิงเมิ่งแม้จะปากแข็ง แต่ก็ยังเอ่ยถามมีดเฒ่า
มีดเฒ่ามองลงไปยังคลื่นอสูรเบื้องล่างด้วยแววตาหนักอึ้ง แล้วส่ายหน้า ละทิ้งงั้นหรือ?
จากการที่ผู้แข็งแกร่งระดับห้าทั้งสิบคนก่อนปรากฏตัว ก็พอจะเห็นได้ว่า สามกงจื่อแห่งสกุลเหลียงจะต้องยังอยู่ในหลุมหลบภัยหมายเลข 83 แน่นอน เมื่อใดที่หลุมหลบภัยแตกพ่าย เขาก็ยากจะรอดพ้นจากปากสัตว์โลหิต
ยิ่งไปกว่านั้น สถาบันยุทธ์กับกลุ่มทุนต่าง ๆ มีความเห็นพ้องร่วมกันว่า หากปราการพ่ายแพ้ในการป้องกันคลื่นอสูร ความรับผิดชอบย่อมตกอยู่กับกลุ่มอำนาจที่ควบคุมปราการ
ไม่ว่าจะเป็นเพราะกำลังไม่พอ หรือบัญชาการผิดพลาด ก็จะต้องเผชิญกับบทลงโทษมหาศาล ถึงขั้นทำให้ชื่อเสียงย่อยยับ
นี่ก็คือเหตุผลที่ว่า ทำไมปราการที่กลุ่มทุนสร้างขึ้น กลุ่มอำนาจต่าง ๆ จึงส่งคนมาครอบครองส่วนแบ่ง พวกเขาไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวง แต่กลับสามารถแบ่งปันทรัพยากรและโอกาสที่มาพร้อมกับรอยแยกประตูมิติ
แต่ตอนนี้ นับตั้งแต่ผู้แข็งแกร่งระดับห้าชุดนั้นสิ้นชีพ สกุลเหลียงก็ไร้วี่แววการสนับสนุน ราวกับละทิ้งปราการอย่างสิ้นเชิง