“ขอบคุณคุณครูสำหรับโอกาสที่มอบให้!”
สวีอวี้ดูเหมือนจะเพิ่งนึกได้ว่าคุณครูจูยังอยู่ตรงหน้า เขาจึงหยุดการกระทำ ไม่ดูดซับต่อ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น โค้งคำนับคุณครูจูอย่างนอบน้อม น้ำเสียงจริงใจ
“ไม่ต้องมากพิธี”
คุณครูจูพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าภายในใจกลับปั่นป่วนดั่งคลื่น
พรสวรรค์เช่นนี้ เรียกว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
เขาสัมผัสได้ว่า ขอเพียงสวีอวี้เติบใหญ่ได้ สักวันหนึ่งจะต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ยืนหยัดด้วยตัวเองได้อย่างแน่นอน ถึงขั้นที่ว่า แม้เทียบกับศิษย์รักของพวกนั้นก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน!
คิดถึงตรงนี้ แววตาที่มองสวีอวี้ก็เพิ่มความคาดหวังขึ้นอีกนิด
ตอนพบกันที่โรงเรียน เขาแค่สงสัยว่า เด็กหนุ่มอายุสิบสี่คนหนึ่งเติบโตขึ้นมาได้อย่างไร และทุกครั้งที่เจอกัน ฝีมือก็ก้าวกระโดดขึ้นมาก จึงเกิดความรู้สึกเสียดายผู้มีความสามารถ
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ตัวเองยังประเมินศักยภาพของเด็กคนนี้ต่ำเกินไป
เขาแทบจะรู้สึกราวกับว่า หากมีทรัพยากรเพียงพอ ความเร็วในการเติบโตของเด็กนี่คงแม้แต่ผู้มีพรสวรรค์ทั้งหลายก็ยังตามไม่ทัน
“เธอเป็นศิษย์ของฉัน ต่อไปถ้ามีความจำเป็นอะไร ก็พูดมาได้เลย”
คุณครูจูลูบเคราเบา ๆ กล่าวด้วยความพอใจ
“จริงหรือครับ?”
“ถ้าไม่จริงล่ะ?”
“คุณครู...”
สวีอวี้ตาเป็นประกาย ใจหวั่นไหวขึ้นมา
“ดูเธอสิ ฉันล้อเล่นกับเธอหน่อย เธอทำไมไม่รู้จักสนุกด้วยเลย”
คุณครูจูยกมือขึ้นขัดจังหวะ มองแววตาเป็นประกายของเด็กนี่แล้วก็รู้สึกเสียวสันหลัง ถ้าปล่อยให้เขาพูดออกมา ต้องเป็นการขอแบบไม่เกรงใจแน่