“ไอ้หนูเอ๋ย...”
หลี่เจี้ยอ้าปากค้าง แต่ก็รู้จักกาลเทศะพอ ไม่ถามเซ้าซี้ต่อ
เขาพอมองออกแล้ว ที่เจ้าหนุ่มนี่ได้รับความสนใจจากหัวหน้าหน่วยจาง คงต้องมีดีเหนือคนธรรมดาแน่ หากยังเอามาตรฐานพลเมืองทั่วไปมาวัด ก็ยิ่งดูโง่เปล่า
“ดีนะที่มีนายนี่แหละ ไม่งั้นไอ้พวกสัตว์ร้ายกัดตาข่ายขาดบุกเข้ามา ภารกิจวันนี้คงพังยับ”
หลี่เจี้ยหันมาตบบ่าสวีอวี้ น้ำเสียงค่อนข้างโล่งอก
อสูรซากโผล่มาพร้อมกันถึงเก้าตัวแบบนี้ นานทีจะเกิดสักครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะปืนของสวีอวี้แม่นราวกับมีเทพสิง พวกอสูรซากคงทะลวงแนวป้องกันบุกเข้าไปในเขตเพาะปลูก พวกผู้ลี้ภัยที่ไร้ทางสู้คงตายเป็นเบือ ภารกิจล้มเหลว ต่อให้กลับไปได้ เขาก็ต้องถูกลงโทษแน่
สวีอวี้ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่รู้สึกเสียดาย อสูรซากระดับหนึ่งหกตัว น่าจะให้แต้มพลังงานเขาร้อยกว่าแต้มได้ น่าเสียดายที่มีคนจับตามองอยู่เต็มไปหมด เขาจึงดูดซับไม่สะดวก
ยังดีที่ยังมีค่าตอบแทนชดเชย เขาถึงค่อยสมดุลในใจบ้าง
“พวกนาย ไปเฝ้าระวังข้างนอกนั่น ถ้าเจออสูรซากเข้าใกล้ ให้ส่งสัญญาณเตือนทันที”
หลี่เจี้ยออกคำสั่งกับผู้ใช้พลังขั้นสองหลายคน
“พวกเรา?”
พลเมืองที่ถูกชี้ให้ ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สีหน้าหวาดผวา
ล้อเล่นรึไง พวกเขามาหาค่าตอบแทนก็จริง แต่ไม่บอกว่าจะต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อค่าตอบแทนห้าร้อยนี่
“ไม่ได้ให้พวกนายไปเผชิญหน้ากับอสูรซาก แค่ไปสังเกตการณ์ไกลๆ ถ้าเห็นอสูรซากเข้าใกล้ รีบเตือนแล้วถอยกลับมาก็พอ”
หลี่เจี้ยขมวดคิ้ว แต่ก็รู้ดีว่าพวกนี้ต้องไม่ยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อค่าตอบแทนแค่นี้แน่ ถ้ามีอันตรายจริง พวกมันคงวิ่งหนีเร็วกว่าใครหมด
แต่ถ้าอยู่แต่ในนี้ต่อไป เกิดเจออสูรซากอีกหลายตัวเข้าโจมตีเขตเพาะปลูกจากหลายทิศทาง ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินรับไหว
“หัวหน้าหลี่ พวกเราเป็นพลเมืองนะ ให้ทหารใต้บังคับบัญชาของคุณไปดีกว่า พวกนั้นมีปืน ถ้าเจออสูรซากยังป้องกันตัวได้บ้าง”
ผู้ใช้พลังขั้นสองพวกนั้นมองหน้ากัน แต่ละคนสีหน้าลำบากใจ ไม่เต็มใจทำเรื่องเสี่ยงแบบนั้น ชายคนหนึ่งพูดจาเสียดสี