ถนนในเขตสามเงียบเหงากว่าตอนกลางวัน แต่เนื่องจากที่นี่แม้ยามค่ำก็ยังมีหน่วยรักษาการณ์ลาดตระเวน จึงยังเห็นเงาคนอยู่ไม่น้อย หน้าต่างบ้านอิฐสองข้างทางส่องแสงตะเกียงน้ำมันลงบนพื้น ทอดแสงเงาด่างพร้อยเป็นดวง ๆ นี่เป็นภาพที่แทบไม่เคยเห็นในเขต 11
สวีอวี้ก้าวเท้าฉับไว ไม่มีอารมณ์ชื่นชมสิ่งเหล่านี้ มุ่งตรงไปยังด่านตรวจทางเข้าเขตสาม
ที่นั่นเป็นเส้นทางเข้าออกเขตสามที่ต้องผ่าน และเป็นเส้นทางที่ผู้คุ้มกันเหมืองแร่ใช้กลับมาทุกวัน มีหน่วยรักษาการณ์ประจำการอยู่ ข่าวสารค่อนข้างว่องไว
ยิ่งเข้าใกล้ด่านตรวจ หัวใจของสวีอวี้ยิ่งเต้นระรัวถี่
“เฮ้ย! ไอ้หนู มืดค่ำแล้วยังไม่กลับบ้าน จะวิ่งพล่านไปไหน?”
ที่ด่านตรวจมีคบไฟปักอยู่สองดวง สว่างกว่าบ้านชาวบ้านมาก แสงสว่างทำให้พื้นที่เล็ก ๆ ตรงนั้นสว่างแจ่ม สมาชิกหน่วยรักษาการณ์สี่นายสวมเกราะหนังลวดลายเดียวกันกำลังเข้าเวร เห็นสวีอวี้เดินเร็วปรี่เข้ามา คนหนึ่งขมวดคิ้วตวาด
“พี่ ๆ ขัดจังหวะหน่อยครับ ผมอยากถามว่าทีมคุ้มกันเหมืองแร่สามกลับมาแล้วหรือยัง?”
สวีอวี้อดกลั้นความกังวลใจเอาไว้ พุ่งเข้าไปถาม
นายคนนั้นกวาดตามองสวีอวี้ เห็นเขาใส่เสื้อผ้าซีดจางเพราะซักบ่อย ก็แสดงสีหน้าระอาเล็กน้อย น้ำเสียงก็เย็นชืดกว่าเดิม: “คุณเป็นหา...”
ยังพูดไม่ทันจบ เห็นสวีอวี้ยื่นธนบัตรเล็ก ๆ มาให้ สีหน้าเขาก็อ่อนลงทันที: “กลับมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว ทำไม? คุณมีครอบครัวยังไม่กลับเหรอ?”
ครึ่งชั่วโมงก่อน?
ใจสวีอวี้ดิ่งวูบ
ตั้งแต่พ่อสวีและพวกเปลี่ยนเหมืองแร่ไป เพราะเส้นทางไกลกว่าเดิม ทุกวันต้องกลับมาพร้อมผู้คุ้มกันเหมือง ทำไมตอนนี้ยังไม่เห็นพวกเขา?
“พี่ครับ ระยะนี้เหมืองแร่สามก็ไม่สงบเหมือนกันเหรอ?”
สวีอวี้ลองถามอีกประโยค
“เหมืองแร่เคยสงบที่ไหนกัน!”
อีกฝ่ายหัวเราะเหยียด น้ำเสียงแฝงความดูถูก อาจเพราะเห็นแก่ธนบัตร จึงเพิ่มเติมมา: “แต่ช่วงนี้ก็ไม่เห็นได้ข่าวว่าเหมืองแร่สามเกิดเรื่องใหญ่อะไร”