กฎใหม่ถูกประกาศออกมาจากปากของถังเหยียนทีละข้อ แต่ละข้อล้วนพุ่งเป้าไปที่ปัญหาเรื้อรังของสถาบัน ไม่มีการผ่อนปรนแม้แต่น้อย
ระบบแต้ม ระบบคัดออก แม้แต่ตำแหน่งอาจารย์ก็จะถูกประเมินใหม่ตามกฎใหม่ มีการทดสอบทุกครึ่งปี ผู้ที่ได้อันดับสุดท้ายจะถูกคัดออก
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งสนามประลองเงียบสงัด นักศึกษารุ่นพี่และอาจารย์ที่เคยวางท่าสูงส่งสีหน้าหนักอึ้ง แต่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
ท่ามกลางนั้น มีใบหน้าวัยเยาว์จำนวนไม่น้อยที่ดวงตาเร่าร้อน ราวกับมองเห็นความหวัง
สวีเฉียงก็กำหมัดแน่นด้วยความเงียบงัน ตามกฎใหม่ของท่านหัวหน้าสถาบัน หากเขาเพิ่มพลังชีวิตได้เร็วพอ ก็จะได้รับทรัพยากรมากขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องเก็บออมทรัพยากรไว้รับมือกับคอขวดพลังชีวิตที่อาจารย์เคยพูดถึงอีกต่อไป
"ท่านผู้กำกับการ สาขาของเรามีทรัพยากรจำกัด เกรงว่าคงยากที่จะรองรับการแลกแต้มในระดับนี้ อีกทั้ง..."
ในที่สุด หวังม่อก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
แต่คำพูดยังไม่ทันจบ ถังเหยียนก็ยกมือขึ้นห้าม
"นับแต่นี้ หลุมหลบภัยหมายเลข 83 จะอยู่ภายใต้การปกครองของสถาบันยุทธ์ ทรัพยากรทั้งหมดที่ผลิตได้ เจ็ดส่วนจะถูกแบ่งให้นักศึกษาแลกแต้ม"
เมื่อคำพูดของถังเหยียนจบลง ทั่วทั้งสนามก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
แม้แต่พวกหวังม่อก็มีสีหน้าตกตะลึง
ปกครองปราการ?
นี่ไม่ใช่ปราการที่สามกงจื่อแห่งกลุ่มทุนสกุลเหลียงสร้างขึ้นหรอกหรือ?
แม้ว่าสถาบันยุทธ์จะมีสถานะพิเศษ สามารถจัดสรรทรัพยากรได้ก่อนในทุกปราการ แต่การจะแย่งชิงจากปากกลุ่มทุน การต่อรองนั้นซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มาก
ถังเหยียนแม้จะมีพลังไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่ใช่ยอดฝีมือระดับสูงสุด เหตุใดเธอจึงกล้าแข็งกร้าวถึงเพียงนี้?