นกสีชาดยังคงบินวนอยู่กลางอากาศ แสงสีแดงบนร่างมันหดสำรวมตัว ดูเผิน ๆ ราวกับจุดดำเล็ก ๆ จุดหนึ่ง ไม่สะดุดตาแต่อย่างใด
ขณะที่สวีอวี้กำลังครุ่นคิดในใจว่าจะถอนตัวดีหรือไม่ นกสีชาดก็พุ่งตัวออกไปยังทิศทางของยอดเขาอย่างกะทันหัน
“ท่านหง!”
สวีอวี้ร้องเรียกมันโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่มองมันทะยานผ่านฟ้า พุ่งชนเข้าไปในยอดเขาด้วยความตื่นตระหนก
“บ้าจริง!”
สวีอวี้สบถลึก ๆ ในใจ ร่างกายพุ่งตามออกไปยังทิศทางของยอดเขาโดยอัตโนมัติ
อย่างไรก็ตาม เขาก็เยือกเย็นลงอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าค่อย ๆ ชะลอลง ทุกครั้งที่โผทะยานจะอาศัยร่มเงาในป่า ปกปิดรูปร่างเท่าที่ทำได้ หลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัว
เขาไม่รู้ชัดว่าบนยอดเขามีสถานการณ์เช่นไร และก็ไม่รู้ว่าผู้แข็งแกร่งที่ประมือกับอสูรซากระดับห้าตัวนั้นเมื่อครู่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ อยู่ที่ใดในตอนนี้
แต่นกสีชาดคงไม่พุ่งขึ้นไปอย่างกะทันหันโดยไร้เหตุผล
ด้วยความระมัดระวังเช่นนี้ ในที่สุดสวีอวี้ก็เข้าใกล้ยอดเขา ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาหยุดหายใจ
บนยอดเขา รอยแยกพาดผ่านไปมา เศษหินเกลื่อนกลาด ร่องรอยที่เด่นชัดที่สุดคือรอยแยกหนึ่งที่ทะลุผ่านยอดเขาทั้งหมด ลึกจนมองไม่เห็นก้น แสงสีฟ้าครามสลัวลอดออกมาจากส่วนลึกของรอยแยก ปรากฏวับแวม สะท้อนสภาพแวดล้อมรอบรอยแยกให้น่าขนลุกยิ่งนัก
บัดนี้ นกสีชาดกำลังบินวนอยู่ริมขอบรอยแยก เบื้องล่างของมันคืออสูรซากขนาดมหึมาราวสองจ้าง สัดส่วนราวกับภูเขาลูกเล็ก ร่างของมันปกคลุมไปด้วยขนที่หนาแน่น สี่ขาล่ำสัน กล้ามเนื้อพองขดแผ่พลังอันน่าสะพรึง
มันกำลังอ้าปากกว้างดุจถาดเลือด เผยเขี้ยวขาวโพลน ส่งเสียงคำรามใส่นกสีชาดที่บินวนอยู่เบื้องบน ส่ายกรงเล็บยักษ์เป็นระยะ ๆ ก้อนหินก้อนแล้วก้อนเล่าพุ่งออกมาดั่งกระสุนปืนใหญ่
นกสีชาดราวกับจะทะลุผ่านวิถีของก้อนหินได้ง่ายดาย พลิ้วบินทะลุผ่าน ทุกครั้งก็หลบก้อนหินได้อย่างเหมาะเจาะ อสูรซากตัวนั้นยิ่งเดือดดาลมากขึ้น ส่งเสียงคำรามไม่หยุด
สวีอวี้แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อสูรซากตัวนี้แม้จะดุร้าย กลิ่นอายเหนือกว่านกสีชาดมากนัก แต่ทั้งตัวมีบาดแผลเต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการต่อสู้อันโหดร้ายมา